Mijn derde levensjaar in België
- ben ik hele dagen naar school geweest...
- ben ik op de eerste schooldag voor de 3de keer op mijn voortandjes gevallen...
- heb ik mijn eerste beugel voor mijn melktandjes gekregen...
- ben ik gestart met duimen in bed en tijdens het knuffelen met mama...
- ben ik een paar nachten droog geweest...
- heb ik mijn eerste watergewenningsbrevet gehaald...
- heb ik mijn eerste modeshow gelopen...
- heb ik mijn eerste echte kappersbeurt gehad...
- heb ik mijn eerste plopsabezoek in de Panne gedaan...
- heb ik mijn eerste treinrit naar de dierentuin gemaakt...
- heb ik mijn eerste quad ritje gereden...
- heb ik mijn eerste blote voetenpad gelopen...
- heb ik mijn eerste kennismaking met Afrika (Gambia) gehad...
- ben ik weggelopen uit het hotel om bloemetjes te plukken voor mama...
- heb ik mijn eerste krokodil geaaid...
- heb ik mijn eerste malariamug gevangen...
- heb ik voor het eerst onder een klamboe geslapen...
- heb ik mijn eerste logeerpartijtje bij Tiemen gehad...
- ben ik voor het eerst op een verjaardagsfeestje uitgenodigd...
- kan ik op mijn handen staan...
- heb ik mijn eerste nieuwjaarsbrief voorgelezen...
- heb ik mijn eerste gedichtje opgezegd...
- heb ik mijn eerste liedje gezongen...
- kan ik tot 15 tellen...
- kan ik fietsen zonder zwenkwieltjes...
- heb ik heel veel op het buikje van mama geslapen...
- ben ik bang van monsters, leeuwen en de kerstman...
- vertel ik iedere avond aan mama in bed voordat ik ga slapen over de kermis, het sprookjesbos en de snoepjes...
- kan ik mezelf al bijna helemaal alleen aankleden...
- heb ik een denkbeeldig vriendje wat Lana heet en in het bos woont...
- en wil ik zo ontzettend graag een wit votje (kontje)in plaats van een bruin votje...
Een paar leuke gesprekjes om niet te vergeten!
Ik vroeg gisteravond aan Yordan of hij zich nog iets herinnerde over de periode dat mama en papa hem in Ethiopië zijn gaan halen? Ja hoor, zei Yordan, ik zat in jou buikje mama, onder jou trui! Toen ik hem vertelde dat hij in het buikje van een bruine mama had gezeten en in mijn hartje is geboren, werd het even stil. Hij antwoordde iets feller: "mama, ik zat gewoon in jou buik onder jou trui!" We zullen het hier maar even bij laten:-)
Yordan had deze week al verteld aan mij dat hij alles aan zichzelf mooi vond, behalve zijn bruine votje (lees: kontje), dat moest "wit" worden. Alles was mooi bruin, zijn handjes, gezichtje, buikje, ... maar zijn votje... neen... zou hij het votje van mama mogen hebben? Ik vertelde hem dat hij dan een veel te groot votje zou krijgen en hij beter kon ruilen met een vriendje. En toen was het dus de beurt aan Tiemen, die zal er dus aan moeten geloven, ocherme!
Na het poetsen van zijn tandjes gisteravond voor het slapen gaan vroeg Yordan aan mij: "mama, mag ik jou piemel zien?" Ik antwoordde hem dat ik geen piemel heb. Waarom niet mama? Omdat meisjes geen piemel hebben, alleen jongens hebben een piemel. En papa dan? Ja, papa wel, maar hij is ook een jongen. Yordan dacht er even over na en zei vervolgens: "ok mama, mag ik dan nu toch je mini-mini-mini-mini piemeltje zien?" Einde conversatie, het was bedtijd, wordt waarschijnlijk vervolgd tijdens de lessen sexuele voorlichting op school...
Een uitspraak van afgelopen zomer:
Mama zegt: "Kijk Yordan, mama heeft kippevel!"
Yordan: Wordt jij nu een kip???
Kukeleku:-)
En dan nu de allerlaatste:
Ik was me op de badkamer aan het aankleden en Yordan was aan het wachten tot ik klaar was om te gaan ontbijten, roept hij onder aan de trap op mij: "Mama, ben je klaar, want ik heb stikhonger, ik kan mijn honger niet meer ophouden!"
maandag 6 februari 2012
maandag 14 november 2011
Gambia, the smiling coast, 2011
Joepie, met het vliegtuig op vakantie naar Afrika, mijn roots en cultuur opsnuiven! Ik was zo opgewonden dat ik geen oog dicht heb gedaan, niet in de auto en niet in het vliegtuig. Mama was er niet zo blij mee, ze heeft haar handen meer dan vol aan me gehad. Om de spanning erin te houden heb ik op het vliegtuig op het toilet dan maar eens op de alarmknop gedrukt, zo hadden die stewardessen ook nog eens wat te doen hé! De reis is goed verlopen, de bruine mensen op de douane waren heel vriendelijk en in het hotel hadden ze al meteen een bijnaam voor me bedacht, ik was a big boy! Daar heb ik het dus de hele vakantie mee mogen doen!
Het hotel was prima met goed en lekker eten, we zijn er helemaal niet ziek geweest en dat is toch wel een beetje uitzonderlijk. We hadden een lodge gehuurd bij het Sheraton hotel, heerlijk midden in een groene tuin en grenzend aan het strand en de Atlantische Oceaan. Ideaal om eens met het bootje onder mijn arm er vandoor te gaan, zodat mama en papa zich wezenloos schrokken toen ze mij niet meer terug vonden. Ik begrijp het eigenlijk niet zo, want ik was alleen maar bloemetjes gaan plukken voor mama, dat doe ik thuis ook vaker. Alleen was mama er deze keer niet zo blij mee! Ik heb ze gelukkig wel in een vaasje mogen zetten in onze kamer toen ik beloofd had dat ik nooit meer alleen op pad zou gaan. Tja, als kleuter mag je ook helemaal niets hé!
We hebben natuurlijk ook een paar uitstapjes gemaakt samen met Bakari en zijn vriend, waarbij we naar een krokodillenreservaat zijn geweest en ik een echte krokodil heb mogen aaien. Dat was raar hoor, zo een groot echt beest kriebelen! Ik heb er als aandenken een krokodillentand aan overgehouden. Kan ik lekker opscheppen tegenover mijn vriendjes! Verder heb ik natuurlijk ook een djembé en een ballofoon gekocht, want muziek maken zit me nog steeds in de genen.
Ook hebben we de Gambia rivier bezocht, maar dat liep met een sisser af omdat we onderweg in the middle of knowhere zonder benzine kwamen te zitten. Het was op het middaguur en zonder eten of drinken in de buschbusch is toch wel een tikkeltje teveel avontuur! Maar eind goed al goed ...
Tevens hebben we een Gambiaans schooltje bezocht en heb ik pennen, ballonnen en snoepjes mogen uitdelen. Ik voelde me een hele pief daar tussen mijn medebroeders!
Voor de rest van de vakantie hebben we veel in het zwembad gezwommen, lekker gegeten en gedronken en gedanst op de muziek van de live djembéband.
Ik heb alleen geen voetje in de Atlantische Oceaan gezet, want daar zaten haaien in! Ja, dat wist niemand, alleen ikke ... dus ben ik nog niet eens met mijn klein teentje (ik noem dat altijd mijn pinkje:-) in de zee geweest. Hulp en moord schreeuwde ik als mama of papa me probeerde mee te krijgen. Alleen heel hoog op de schouders van papa of in de armen van mama durfde ik enigzins mee te gaan, maar niet te lang he!
O ja, en wisten jullie al dat er plastic zakjes in een houder op het damestoilet hangen? Dat is voor als de mensen kaka in de broek hebben gedaan, ik heb het aan mijn mama gevraagd! Ze zei dat ik het maar niet moest doorvertellen, maar nu weten jullie het dus toch.
Enfin, ik vond Gambia wel ruig hoor! En ik ben geen enkele malariamug tegen gekomen, die vlogen allemaal weg van mij, heel raar. Ik weet niet waar iedereen zich zo druk over maakt?
Zo, uitverteld, wanneer gaan we weer??? Voor een fotoimpressie klik hier
Het hotel was prima met goed en lekker eten, we zijn er helemaal niet ziek geweest en dat is toch wel een beetje uitzonderlijk. We hadden een lodge gehuurd bij het Sheraton hotel, heerlijk midden in een groene tuin en grenzend aan het strand en de Atlantische Oceaan. Ideaal om eens met het bootje onder mijn arm er vandoor te gaan, zodat mama en papa zich wezenloos schrokken toen ze mij niet meer terug vonden. Ik begrijp het eigenlijk niet zo, want ik was alleen maar bloemetjes gaan plukken voor mama, dat doe ik thuis ook vaker. Alleen was mama er deze keer niet zo blij mee! Ik heb ze gelukkig wel in een vaasje mogen zetten in onze kamer toen ik beloofd had dat ik nooit meer alleen op pad zou gaan. Tja, als kleuter mag je ook helemaal niets hé!
We hebben natuurlijk ook een paar uitstapjes gemaakt samen met Bakari en zijn vriend, waarbij we naar een krokodillenreservaat zijn geweest en ik een echte krokodil heb mogen aaien. Dat was raar hoor, zo een groot echt beest kriebelen! Ik heb er als aandenken een krokodillentand aan overgehouden. Kan ik lekker opscheppen tegenover mijn vriendjes! Verder heb ik natuurlijk ook een djembé en een ballofoon gekocht, want muziek maken zit me nog steeds in de genen.
Ook hebben we de Gambia rivier bezocht, maar dat liep met een sisser af omdat we onderweg in the middle of knowhere zonder benzine kwamen te zitten. Het was op het middaguur en zonder eten of drinken in de buschbusch is toch wel een tikkeltje teveel avontuur! Maar eind goed al goed ...
Tevens hebben we een Gambiaans schooltje bezocht en heb ik pennen, ballonnen en snoepjes mogen uitdelen. Ik voelde me een hele pief daar tussen mijn medebroeders!
Voor de rest van de vakantie hebben we veel in het zwembad gezwommen, lekker gegeten en gedronken en gedanst op de muziek van de live djembéband.
Ik heb alleen geen voetje in de Atlantische Oceaan gezet, want daar zaten haaien in! Ja, dat wist niemand, alleen ikke ... dus ben ik nog niet eens met mijn klein teentje (ik noem dat altijd mijn pinkje:-) in de zee geweest. Hulp en moord schreeuwde ik als mama of papa me probeerde mee te krijgen. Alleen heel hoog op de schouders van papa of in de armen van mama durfde ik enigzins mee te gaan, maar niet te lang he!
O ja, en wisten jullie al dat er plastic zakjes in een houder op het damestoilet hangen? Dat is voor als de mensen kaka in de broek hebben gedaan, ik heb het aan mijn mama gevraagd! Ze zei dat ik het maar niet moest doorvertellen, maar nu weten jullie het dus toch.
Enfin, ik vond Gambia wel ruig hoor! En ik ben geen enkele malariamug tegen gekomen, die vlogen allemaal weg van mij, heel raar. Ik weet niet waar iedereen zich zo druk over maakt?
Zo, uitverteld, wanneer gaan we weer??? Voor een fotoimpressie klik hier
maandag 23 mei 2011
Iech-bin-al-drei-jaor!
Ja lieve mensen,
Voor wie het nog niet wist: ik ben nu 3 jaar! En dat hebben mijn mama en papa geweten hoor, wees daar maar zeker van! Op school heb ik al goed leren "lang zal hij leven" zingen en dat moest ik dan thuis ook nog oefenen hé. Met mijn trommel door de woonkamer en maar zingen uit volle borst. Hoe harder, hoe liever!
Mama had me ook geleerd hoeveel vingertjes dat waren, die "drei jaor". Ze zei dan dat ik het duimpje en het pinkje in mijn vuistje moest houden, maar meestal vond ik het veel leuker om toch stiekem 4 vingertjes naar voren te steken, net zo oud als mijn vriendje is. Want 3 jaar is nog niet zo heel oud hé?!
Om in de stemming te komen heb ik op donderdag bij mijn onthaalouders getrakteerd en 3 kaarsjes leren uitblazen. Op vrijdag mocht ik dan naar school met mijn lievelingsspeelgoed. Dat was niet moeilijk kiezen hoor, want zonder mijn djembé ga ik echt nergens naar toe. Dus heeft mama mij met de fietskar naar school gebracht ... met de djembé ... en de taart met 3 kaarsjes die oma gebakken had.
Op school hebben alle kindjes voor mij gezongen en mocht ik zelfs op de tafel staan, dat was pas echt ruig! En natuurlijk heb ik ook daar weer 3 kaarsjes uitgeblazen en een prachtige verjaardagskroon van juffrouw Sofia gekregen, helemaal in mijn lievelingskleur roze:-)
En dan was het eindelijk zaterdag, echt helemaal mijn verjaardag, een prachtige zonnige dag! Mijn mama en papa kwamen al zingend naar mijn bedje toe en de woonkamer was versierd met slingers en balonnen. Er lagen al kadootjes op mijn bordje ... en we aten chocobroodjes en croissants ... en dat allemaal met mijn verjaardagskroon op.
Na het ontbijt kwam mijn speciale oom en zijn we mijn vriendje Tiemen gaan uithalen. Ook daar werd ik heel hartelijk ontvangen met kadootjes en werd er voor me gezongen. Wie nu nog niet wist dat ik jarig was???
Vervolgens zijn we naar de speeltuin gegaan en naar het zwembad en nadien zijn we pannekoeken gaan eten. En toen was ik eigenlijk heel erg moe, maar moest het feest nog beginnen! Dus heeft mijn mama mij even in bed gelegd voor een middagdutje en toen ik wakker werd had ik weer energie. Mijn speciale oom met Noortje en mijn oma's en opa's waren al thuis. We hebben gezongen, kaarsjes uit geblazen, taart gegeten, kadootjes uitgepakt, buiten gespeeld met mijn vriendjes, lekker veel macaroni gegeten, ... en dan uiteindelijk helemaal totaloss met mijn vriendje in de bank gaan liggen!
Maar lieve mensen, ik heb genoten, echt waar, ik hoop jullie ook? Enne ... wanneer wordt ik 4 jaar?!
Voor een impressie, klik <hier>
Voor wie het nog niet wist: ik ben nu 3 jaar! En dat hebben mijn mama en papa geweten hoor, wees daar maar zeker van! Op school heb ik al goed leren "lang zal hij leven" zingen en dat moest ik dan thuis ook nog oefenen hé. Met mijn trommel door de woonkamer en maar zingen uit volle borst. Hoe harder, hoe liever!
Mama had me ook geleerd hoeveel vingertjes dat waren, die "drei jaor". Ze zei dan dat ik het duimpje en het pinkje in mijn vuistje moest houden, maar meestal vond ik het veel leuker om toch stiekem 4 vingertjes naar voren te steken, net zo oud als mijn vriendje is. Want 3 jaar is nog niet zo heel oud hé?!
Om in de stemming te komen heb ik op donderdag bij mijn onthaalouders getrakteerd en 3 kaarsjes leren uitblazen. Op vrijdag mocht ik dan naar school met mijn lievelingsspeelgoed. Dat was niet moeilijk kiezen hoor, want zonder mijn djembé ga ik echt nergens naar toe. Dus heeft mama mij met de fietskar naar school gebracht ... met de djembé ... en de taart met 3 kaarsjes die oma gebakken had.
Op school hebben alle kindjes voor mij gezongen en mocht ik zelfs op de tafel staan, dat was pas echt ruig! En natuurlijk heb ik ook daar weer 3 kaarsjes uitgeblazen en een prachtige verjaardagskroon van juffrouw Sofia gekregen, helemaal in mijn lievelingskleur roze:-)
En dan was het eindelijk zaterdag, echt helemaal mijn verjaardag, een prachtige zonnige dag! Mijn mama en papa kwamen al zingend naar mijn bedje toe en de woonkamer was versierd met slingers en balonnen. Er lagen al kadootjes op mijn bordje ... en we aten chocobroodjes en croissants ... en dat allemaal met mijn verjaardagskroon op.
Na het ontbijt kwam mijn speciale oom en zijn we mijn vriendje Tiemen gaan uithalen. Ook daar werd ik heel hartelijk ontvangen met kadootjes en werd er voor me gezongen. Wie nu nog niet wist dat ik jarig was???
Vervolgens zijn we naar de speeltuin gegaan en naar het zwembad en nadien zijn we pannekoeken gaan eten. En toen was ik eigenlijk heel erg moe, maar moest het feest nog beginnen! Dus heeft mijn mama mij even in bed gelegd voor een middagdutje en toen ik wakker werd had ik weer energie. Mijn speciale oom met Noortje en mijn oma's en opa's waren al thuis. We hebben gezongen, kaarsjes uit geblazen, taart gegeten, kadootjes uitgepakt, buiten gespeeld met mijn vriendjes, lekker veel macaroni gegeten, ... en dan uiteindelijk helemaal totaloss met mijn vriendje in de bank gaan liggen!
Maar lieve mensen, ik heb genoten, echt waar, ik hoop jullie ook? Enne ... wanneer wordt ik 4 jaar?!
Voor een impressie, klik <hier>
dinsdag 8 maart 2011
Karnaval2011
Ja hoor, ik heb mijn eerste karnaval gevierd en wel meteen 4 dagen lang! De voorbereiding begon thuis met de karnavalscd van Kabouter Plop. Lekker door het huis rennen met mijn peutersambaballen in de aanslag! En maar dansen en zingen ...
De aftrap op school was op vrijdag. Eerst verkleden en schminken, waarna we samen met de kleuters van Veldwezelt in een zaal "alaaf" hebben gezongen. Ook clown Wito was daar.
Op zondag ben ik in Kanne naar de optocht gaan kijken, op maandag in Vroenhoven en op dinsdag naar Maastricht. Vooral het oprapen van de snoep vond ik leuk, soms zat er zelfs een knuffel bij! En dan lekker gooien met confetti en slingers ... en nadien allemaal lekkere dingen eten. Alles bij elkaar dus een heel fijn feest, die karnaval!
En wanneer is het Pasen???
Alaaf van Yordan!(voor een impressie klik hier)
De aftrap op school was op vrijdag. Eerst verkleden en schminken, waarna we samen met de kleuters van Veldwezelt in een zaal "alaaf" hebben gezongen. Ook clown Wito was daar.
Op zondag ben ik in Kanne naar de optocht gaan kijken, op maandag in Vroenhoven en op dinsdag naar Maastricht. Vooral het oprapen van de snoep vond ik leuk, soms zat er zelfs een knuffel bij! En dan lekker gooien met confetti en slingers ... en nadien allemaal lekkere dingen eten. Alles bij elkaar dus een heel fijn feest, die karnaval!
En wanneer is het Pasen???
Alaaf van Yordan!(voor een impressie klik hier)
maandag 24 januari 2011
YordansTweedeBelgischeVerjaardag2011
Lieve mensen,
Ja hoor, op 22 januari 2011 is het al 2 jaar geleden dat ik in de liefdevolle armen van mama en papa in het vliegtuig richting België ben gekomen. En dat is natuurlijk weer een reden om feest te vieren! Alle lieve mensen weer eens zien, kadootjes krijgen, kinderchampagne drinken, lekker eten, heel veel knuffels en kusjes en aandacht krijgen, enne ... de foto's spreken voor zich! klik hier
Ik wil even de highlights van het afgelopen jaar de revue laten passeren, want dat gaat nu allemaal wel heel erg snel hoor!
-ik ben voor het eerst op het strand en aan zee geweest ...
-ik heb voor het eerst op de kermis op een paardenmolen gezeten ...
-ik ben gedoopt ...
-ik kan al in mijn flashy zwembroekje met bandjes aan ronddobberen in het zwembad ...
-ik heb mijn eerste tandartsbezoek overleefd ...
-ik ben overdag zindelijk ...
-ik ben met het ghroote fliegtuich op vakansie geweest ...
-ik ben een stukje uit mijn voorste melktandje gevallen ...
-ik heb genoten op de slee in de sneeuw ...
-ik heb voor het eerst Sinterklaasliedjes gezongen ...
-ik heb mijn eerste schooldag overleefd ...
-ik heb met mijn vriendjes heel veel leuke speelmomenten beleefd ...
-ik ben me bewust van mijn mooie bruine kleurtje ...
-ik weet inmiddels dat ik in Afrika geboren ben ...
- ...
Enfin, alles bij elkaar een mooi jaar om op terug te kijken. Dank jullie wel allemaal!
Een dikke knuffel en "WHAH" van Yordan.
Ja hoor, op 22 januari 2011 is het al 2 jaar geleden dat ik in de liefdevolle armen van mama en papa in het vliegtuig richting België ben gekomen. En dat is natuurlijk weer een reden om feest te vieren! Alle lieve mensen weer eens zien, kadootjes krijgen, kinderchampagne drinken, lekker eten, heel veel knuffels en kusjes en aandacht krijgen, enne ... de foto's spreken voor zich! klik hier
Ik wil even de highlights van het afgelopen jaar de revue laten passeren, want dat gaat nu allemaal wel heel erg snel hoor!
-ik ben voor het eerst op het strand en aan zee geweest ...
-ik heb voor het eerst op de kermis op een paardenmolen gezeten ...
-ik ben gedoopt ...
-ik kan al in mijn flashy zwembroekje met bandjes aan ronddobberen in het zwembad ...
-ik heb mijn eerste tandartsbezoek overleefd ...
-ik ben overdag zindelijk ...
-ik ben met het ghroote fliegtuich op vakansie geweest ...
-ik ben een stukje uit mijn voorste melktandje gevallen ...
-ik heb genoten op de slee in de sneeuw ...
-ik heb voor het eerst Sinterklaasliedjes gezongen ...
-ik heb mijn eerste schooldag overleefd ...
-ik heb met mijn vriendjes heel veel leuke speelmomenten beleefd ...
-ik ben me bewust van mijn mooie bruine kleurtje ...
-ik weet inmiddels dat ik in Afrika geboren ben ...
- ...
Enfin, alles bij elkaar een mooi jaar om op terug te kijken. Dank jullie wel allemaal!
Een dikke knuffel en "WHAH" van Yordan.
maandag 10 januari 2011
MijnEersteSchooldag!
Een schooldag uit het leven van een peuter ...
Vandaag mocht ik eindelijk met mijn nieuwe boekentas op stap, dat werd tijd hoor! Heel wat uurtjes heb ik in de kerstvakantie met mijn rugzakje op door het huis gehuppeld, om te kijken of mijn nieuwe drinkbeker wel echt lekvrij was en mijn broodtrommeltje ook wel goed dicht bleef tijdens het voetballen. Maar allez, de test heb ik goed doorstaan vandaag!
Vroeg uit de veren, een uitgebreid ontbijt, mijn nieuwe muts op en sjaal om en toen mocht ik lekker naar school. Natuurlijk heb ik geen traantjes gelaten, dat zou niet stoer zijn hé! In tegenstelling tot mijn mama, die wel stiekem met een zakdoekje in de weer was. En maar net doen of ik het niet zag!
En dan ... mijn nieuwe juf Sofia ... en kindjes om mee te spelen ... en héél veel nieuw speelgoed ... een mens zou van minder blij worden hoor!
In de klas hebben we gezongen en gedanst en gespeeld en taart gegeten en nog heel veel andere leuke dingen gedaan. En toen mijn mama mij kwam halen, wist ik niet goed of ik met haar mee wou of in school wou blijven? Maar omdat ik een beetje buikpijn had, ben ik maar mee naar huis gegaan, was mijn mama ook weer tevreden hé!
Thuis heb ik lekker mijn boterhammetjes gegeten ... en 2 uurtjes geslapen ... en toen was ik er weer ... bruisend en vol energie ... enne ... wanneer mag ik weer naar school?!
Voor een impressie
klik hier
Vandaag mocht ik eindelijk met mijn nieuwe boekentas op stap, dat werd tijd hoor! Heel wat uurtjes heb ik in de kerstvakantie met mijn rugzakje op door het huis gehuppeld, om te kijken of mijn nieuwe drinkbeker wel echt lekvrij was en mijn broodtrommeltje ook wel goed dicht bleef tijdens het voetballen. Maar allez, de test heb ik goed doorstaan vandaag!
Vroeg uit de veren, een uitgebreid ontbijt, mijn nieuwe muts op en sjaal om en toen mocht ik lekker naar school. Natuurlijk heb ik geen traantjes gelaten, dat zou niet stoer zijn hé! In tegenstelling tot mijn mama, die wel stiekem met een zakdoekje in de weer was. En maar net doen of ik het niet zag!
En dan ... mijn nieuwe juf Sofia ... en kindjes om mee te spelen ... en héél veel nieuw speelgoed ... een mens zou van minder blij worden hoor!
In de klas hebben we gezongen en gedanst en gespeeld en taart gegeten en nog heel veel andere leuke dingen gedaan. En toen mijn mama mij kwam halen, wist ik niet goed of ik met haar mee wou of in school wou blijven? Maar omdat ik een beetje buikpijn had, ben ik maar mee naar huis gegaan, was mijn mama ook weer tevreden hé!
Thuis heb ik lekker mijn boterhammetjes gegeten ... en 2 uurtjes geslapen ... en toen was ik er weer ... bruisend en vol energie ... enne ... wanneer mag ik weer naar school?!
Voor een impressie
klik hier
woensdag 10 november 2010
Met het "ghroote fliegtuich" op "vakansie" ...
Eindelijk is het dan zo ver, ik mag met mama en papa met het "ghroote fliegtuich" op "vakansie" naar Djerba. Voor de eerste keer!!! Eigenlijk is het de tweede keer dat ik in een vliegtuig zit, maar toen was ik nog heel klein en een beetje ziek.
Op de luchthaven in Luik was er een leuk speeltuintje, zodat ik behoorlijk moe was vooralleer we het vliegtuig in gingen. Ik stond er wel op dat ik mijn eigen koffer mocht dragen hé! Maar toen ik eindelijk in die grote vliegtuigstoel zat, was ik toch wel een beetje bang. Het is maar goed dat mama mij cadeautjes had ingepakt en ik die hoog in de lucht mocht uitpakken, zo had ik wat afleiding. Gelukkig zat er een zaklampje bij de cadeautjes, want het was wel heel erg donker zo hoog in de wolken en ik wou absoluut het "ghroote" Sinterklaasboek lezen. Spanje is niet zo ver van Djerba, toch? En je weet maar nooit of we nog een tussenlanding zouden maken ... Natuurlijk heb ik in het vliegtuig geen oog dicht gedaan, ik zou maar eens iets moeten missen!?
Aangekomen bij de douane in Tunesië duurde het nog héééél lang, want er bleek iets niet in orde te zijn met mijn paspoort. Uiteindelijk bleken ze het maar vreemd te vinden dat mijn mama blond is en ik een bruin kleurtje heb. Totdat papa met centjes over de brug kwam en ineens alle deuren voor ons open gingen! Raar hoor ...
In het hotel werden we met open armen ontvangen, ze waren echt heel vriendelijk. En midden in de nacht gingen we met een hele leuke auto nog door de tuin rijden en rondjes rond de zwembaden maken. Dat was leuk hoor!
Omdat er geen kinderbedje in de kamer was, heb ik de hele week in een heel "ghroot bet" geslapen en dat ging prima. Ik ben zelfs al 3 nachten helemaal droog gebleven, goed hé?! De lampjes in de kamer deden het niet allemaal, maar de Tunesische Dirk heeft ze komen maken. Net als de meubelmaker, die de kasten nog goed in elkaar moest zetten. En de meneer van de douche hebben we nooit gezien ... gelukkig scheen de zon en waren we de hele dag aan het zwembad of op het strand. Ik heb dus heel veel "geswump" in het "swumbad" en koekjes gebakken "oppe strant". En gedanst dat ik heb! Iedere avond was er minidisco met de andere kindjes en dan gooide ik letterlijk en figuurlijk mijn beentjes in de lucht, hééél hoooooog!
Maar tijdens het dansen was er iemand die mij volgde en toen werd ik echt bang. Mama zei me dat het mijn schaduw was en ik daar niet bang voor hoefde te zijn, maar die liep de hele avond achter mij aan. Ik heb dikke tranen gehuild, maar ook daar wou mijn schaduw niet voor wijken. Toen heeft mama mij gezegd dat ik naar mijn schaduw moest zwaaien en weet je ... hij zwaaide terug en toen ... waren we vriendjes!
Maar waar ik dus echt niet tegen kan is als mijn mama met een andere man gaat dansen! Ik heb geschreeuwd en gekrijst en gehuild zodat die vreemde donkere man mijn mama heel snel terug bracht. En dat hielp, poehoe zeg, het is wel mijn mama hé!!!
Het eten in Tunesië was echt lekker. Iedere dag pannekoeken, ijsjes en als favoriete toetje wou ik altijd granaatappel, hmmmmm! Papa die zorgde heel goed voor me en lette op dat mijn bordje altijd was gevuld.
En nu ben ik inmiddels al een week terug thuis en weer goed ingeburgerd. Ik zing iedere avond sinterklaasliedjes, in de hoop dat er misschien wel een "ghroot fliegtuig" uit de zak van Sinterklaas komt. Je weet maar nooit hé!
Voor een impressie van mijn vakantie in Djerba klik hier
Op de luchthaven in Luik was er een leuk speeltuintje, zodat ik behoorlijk moe was vooralleer we het vliegtuig in gingen. Ik stond er wel op dat ik mijn eigen koffer mocht dragen hé! Maar toen ik eindelijk in die grote vliegtuigstoel zat, was ik toch wel een beetje bang. Het is maar goed dat mama mij cadeautjes had ingepakt en ik die hoog in de lucht mocht uitpakken, zo had ik wat afleiding. Gelukkig zat er een zaklampje bij de cadeautjes, want het was wel heel erg donker zo hoog in de wolken en ik wou absoluut het "ghroote" Sinterklaasboek lezen. Spanje is niet zo ver van Djerba, toch? En je weet maar nooit of we nog een tussenlanding zouden maken ... Natuurlijk heb ik in het vliegtuig geen oog dicht gedaan, ik zou maar eens iets moeten missen!?
Aangekomen bij de douane in Tunesië duurde het nog héééél lang, want er bleek iets niet in orde te zijn met mijn paspoort. Uiteindelijk bleken ze het maar vreemd te vinden dat mijn mama blond is en ik een bruin kleurtje heb. Totdat papa met centjes over de brug kwam en ineens alle deuren voor ons open gingen! Raar hoor ...
In het hotel werden we met open armen ontvangen, ze waren echt heel vriendelijk. En midden in de nacht gingen we met een hele leuke auto nog door de tuin rijden en rondjes rond de zwembaden maken. Dat was leuk hoor!
Omdat er geen kinderbedje in de kamer was, heb ik de hele week in een heel "ghroot bet" geslapen en dat ging prima. Ik ben zelfs al 3 nachten helemaal droog gebleven, goed hé?! De lampjes in de kamer deden het niet allemaal, maar de Tunesische Dirk heeft ze komen maken. Net als de meubelmaker, die de kasten nog goed in elkaar moest zetten. En de meneer van de douche hebben we nooit gezien ... gelukkig scheen de zon en waren we de hele dag aan het zwembad of op het strand. Ik heb dus heel veel "geswump" in het "swumbad" en koekjes gebakken "oppe strant". En gedanst dat ik heb! Iedere avond was er minidisco met de andere kindjes en dan gooide ik letterlijk en figuurlijk mijn beentjes in de lucht, hééél hoooooog!
Maar tijdens het dansen was er iemand die mij volgde en toen werd ik echt bang. Mama zei me dat het mijn schaduw was en ik daar niet bang voor hoefde te zijn, maar die liep de hele avond achter mij aan. Ik heb dikke tranen gehuild, maar ook daar wou mijn schaduw niet voor wijken. Toen heeft mama mij gezegd dat ik naar mijn schaduw moest zwaaien en weet je ... hij zwaaide terug en toen ... waren we vriendjes!
Maar waar ik dus echt niet tegen kan is als mijn mama met een andere man gaat dansen! Ik heb geschreeuwd en gekrijst en gehuild zodat die vreemde donkere man mijn mama heel snel terug bracht. En dat hielp, poehoe zeg, het is wel mijn mama hé!!!
Het eten in Tunesië was echt lekker. Iedere dag pannekoeken, ijsjes en als favoriete toetje wou ik altijd granaatappel, hmmmmm! Papa die zorgde heel goed voor me en lette op dat mijn bordje altijd was gevuld.
En nu ben ik inmiddels al een week terug thuis en weer goed ingeburgerd. Ik zing iedere avond sinterklaasliedjes, in de hoop dat er misschien wel een "ghroot fliegtuig" uit de zak van Sinterklaas komt. Je weet maar nooit hé!
Voor een impressie van mijn vakantie in Djerba klik hier
donderdag 29 juli 2010
Zomervakantie 2010
Hallo zomer!
Drie weken lang gingen mijn onthaalouders met vakantie en mocht ik die zonnige tijd met mama en papa thuis doorbrengen. Heerlijk buiten eten in de tuin, uitstapjes maken, met vriendjes spelen <klik hier>, middagdutjes doen, héél veel zwempartijtjes, glijbanen op en af, springen op de trampoline, mijn buikje lekker met frietjes of pasta vullen, fietsen, voetballen en dan doodmoe mijn bedje inrollen. Een peuter zou er moe van worden:-)
En dan die zindelijkheidstraining! Mama wou me rustig laten beginnen, maar ik heb gewoon vanaf de eerste dag mijn "pipi" en soms ook al "kaka" op het potje gedaan. Waarom moeilijk doen als het ook eenvoudig kan? Soms was ik een tikkeltje te enthousiast en ging er wel eens een klein plasje over de rand van het potje, maar dat waren beginnersfouten. En als ik klaar was op het potje, mocht ik dat van mama heel trots aan onze viervoeter Zena laten zien ... en uiteindelijk zelf ook het potje weer leeg gooien in de "weecee" ... met een hele hoop weecee-papier ... en doortrekken ...en handjes wassen ... echt leuk hoor, die zindelijkheid!
Maar het allerleukste was uiteindelijk de vakantie naar Oostende! Papa had een "visie" in de auto gehangen, zodat ik op mijn dooie gemakje vanuit mijn luie zeteltje naar Kabouter Plop kon kijken. Dat is pas genieten, wohw!
En toen we in Oostende aankwamen zag ik ineens een hele grote plas water, echt véél meer dan in mijn potje kan! Mama zei dat het de "zie" was en dat ik er met mijn bruine beentjes en nieuwe zwembroek door kon rennen. <klik hier> Dat was wel even wennen hoor, maar uiteindelijk echt heel leuk, al die spetters water. En koekjes dat ik gebakken heb "oppe sant" <klik hier>... en in de speeltuin gespeeld <klik hier> ... en met mijn nichtje Noortje in de "zie" gezwommen <klik hier>... en met de bal van Liesje gegooid <klik hier>... en met de go-kart over de dijk gescheurd ... en heerlijk ontbeten in het hotel <klik hier>... en met de kusttram naar het stripfestival ... en op een heuse djembé getrommeld <klik hier>... en lekker achter de fanfare aan (muziek!)over de dijk gelopen ... En toen ik na 4 dagen Oostende helemaal uit mijn ritme was geraakt door al die nieuwe indrukken, heb ik alleen nog maar geslapen!
De laatste dag van de vakantie was mama jarig en wou ze met mij en papa naar Plopsa Indoor in Hasselt. Mama vertelde dat ik dan ook de echte "Bumba" zou zien en toen was ik natuurlijk niet meer te houden! <klik hier> Wel een beetje akelig hoor, die Bumba, veel groter dan Bumba die met mij slapen gaat. En wat een plezier in de rest van het Plopsapark, op de kikkers ... en de bootjes ... en de glijbaan en ... enfin, ik wou dat het alle dagen vakantie was!<klik hier>
Dus lieve mensen, ben ik nu een hele tevreden peuter met een nog "bruiner" kleurtje. Inmiddels ben ik al weer bij mijn lieve onthaalouders gaan spelen, zodat ik nu heerlijk in mijn oude vertrouwde ritme zit.
Wanneer is het weer vakantie?
Voor de foto's van mijn vriendjes, klik hier
Voor de foto's van mijn zomervakantie, klik hier
Voor de foto's van mijn bezoek aan Plopsa Hasselt, klik hier
Drie weken lang gingen mijn onthaalouders met vakantie en mocht ik die zonnige tijd met mama en papa thuis doorbrengen. Heerlijk buiten eten in de tuin, uitstapjes maken, met vriendjes spelen <klik hier>, middagdutjes doen, héél veel zwempartijtjes, glijbanen op en af, springen op de trampoline, mijn buikje lekker met frietjes of pasta vullen, fietsen, voetballen en dan doodmoe mijn bedje inrollen. Een peuter zou er moe van worden:-)
En dan die zindelijkheidstraining! Mama wou me rustig laten beginnen, maar ik heb gewoon vanaf de eerste dag mijn "pipi" en soms ook al "kaka" op het potje gedaan. Waarom moeilijk doen als het ook eenvoudig kan? Soms was ik een tikkeltje te enthousiast en ging er wel eens een klein plasje over de rand van het potje, maar dat waren beginnersfouten. En als ik klaar was op het potje, mocht ik dat van mama heel trots aan onze viervoeter Zena laten zien ... en uiteindelijk zelf ook het potje weer leeg gooien in de "weecee" ... met een hele hoop weecee-papier ... en doortrekken ...en handjes wassen ... echt leuk hoor, die zindelijkheid!
Maar het allerleukste was uiteindelijk de vakantie naar Oostende! Papa had een "visie" in de auto gehangen, zodat ik op mijn dooie gemakje vanuit mijn luie zeteltje naar Kabouter Plop kon kijken. Dat is pas genieten, wohw!
En toen we in Oostende aankwamen zag ik ineens een hele grote plas water, echt véél meer dan in mijn potje kan! Mama zei dat het de "zie" was en dat ik er met mijn bruine beentjes en nieuwe zwembroek door kon rennen. <klik hier> Dat was wel even wennen hoor, maar uiteindelijk echt heel leuk, al die spetters water. En koekjes dat ik gebakken heb "oppe sant" <klik hier>... en in de speeltuin gespeeld <klik hier> ... en met mijn nichtje Noortje in de "zie" gezwommen <klik hier>... en met de bal van Liesje gegooid <klik hier>... en met de go-kart over de dijk gescheurd ... en heerlijk ontbeten in het hotel <klik hier>... en met de kusttram naar het stripfestival ... en op een heuse djembé getrommeld <klik hier>... en lekker achter de fanfare aan (muziek!)over de dijk gelopen ... En toen ik na 4 dagen Oostende helemaal uit mijn ritme was geraakt door al die nieuwe indrukken, heb ik alleen nog maar geslapen!
De laatste dag van de vakantie was mama jarig en wou ze met mij en papa naar Plopsa Indoor in Hasselt. Mama vertelde dat ik dan ook de echte "Bumba" zou zien en toen was ik natuurlijk niet meer te houden! <klik hier> Wel een beetje akelig hoor, die Bumba, veel groter dan Bumba die met mij slapen gaat. En wat een plezier in de rest van het Plopsapark, op de kikkers ... en de bootjes ... en de glijbaan en ... enfin, ik wou dat het alle dagen vakantie was!<klik hier>
Dus lieve mensen, ben ik nu een hele tevreden peuter met een nog "bruiner" kleurtje. Inmiddels ben ik al weer bij mijn lieve onthaalouders gaan spelen, zodat ik nu heerlijk in mijn oude vertrouwde ritme zit.
Wanneer is het weer vakantie?
Voor de foto's van mijn vriendjes, klik hier
Voor de foto's van mijn zomervakantie, klik hier
Voor de foto's van mijn bezoek aan Plopsa Hasselt, klik hier
maandag 28 juni 2010
Inzamelingsaktie weeshuis Ethiopië
Inzamelingsaktie weeshuis Ethiopië
We hebben van veel mensen kinderkleding gekregen, met het verzoek om dit op te sturen of mee te geven naar het weeshuis waar Yordan vandaan komt. In de praktijk blijkt het helaas een echte opgave om mensen bereid te vinden de kleding mee te nemen. De mensen die we via de adoptiedienst kennen, blijken zelf ook ingezameld te hebben en er is dus geen plek meer in hun bagage. Een aantal contacten die we met Ethiopische studenten hadden, heeft tot op heden ook (nog) niets opgeleverd.
Uiteindelijk werd het idee geboren om de kinderkleding en speelgoed/knuffels op de jaarlijkse rommelmarkt in Kesselt te verkopen. Met het geld wat dat opbrengt, willen we dan medische hulpmiddelen en/of medicatie kopen, daar is zeker hoge nood aan in Ethiopië. En het is minder belastend (en weegt minder) voor mensen om het met het vliegtuig mee te nemen. Mochten we op korte termijn niemand bereid vinden om iets mee te nemen, dan storten we het geld op een spaarrekening tot zich een situatie voordoet of totdat we zelf naar Ethiopië gaan.
Afgelopen weekend stond dus in het teken van onze goede-doelen-aktie. Dat betekende op zaterdag een hele hoop sorteerwerk van kinderkleding, de kelder nog maar eens leegruimen, alles voorzien van een prijsetiket, ...
En op zondag heel vroeg uit de veren, want om 06.30u stonden de eerste kopers al aan onze tafel. Een strijkijzer voor 4 euro, een pannenset voor 3 euro en rompertjes, broekjes, truitjes ...teveel om op te noemen. Ondanks de hitte (30gr +) lieten de kopers ons niet in de steek!
(voor een impressie, klik hier ).
Om 14.00u 's middags hadden we alle kinderkleding en de meeste "kelderspullen" verkocht. We waren doodmoe maar voldaan, met een omzet van bijna 200euro! Echt ongelooflijk!
Lieve vrienden, zonder jullie steun zou dit nooit gelukt zijn. Hartelijk dank voor jullie inzet, de kinderen van "Toukoul" zijn jullie dankbaar.
Yordan heeft genoten op de rommelmarkt en ook zijn steentje bijgedragen in de vorm van kleding. Hij mag dus weer gaan shoppen:-)
En vergeet het niet, er is inmiddels weer plek in de kast voor juni 2011...
Dikke "wah" vanwege Yordan en zijn vriendjes uit Ethiopië.
We hebben van veel mensen kinderkleding gekregen, met het verzoek om dit op te sturen of mee te geven naar het weeshuis waar Yordan vandaan komt. In de praktijk blijkt het helaas een echte opgave om mensen bereid te vinden de kleding mee te nemen. De mensen die we via de adoptiedienst kennen, blijken zelf ook ingezameld te hebben en er is dus geen plek meer in hun bagage. Een aantal contacten die we met Ethiopische studenten hadden, heeft tot op heden ook (nog) niets opgeleverd.
Uiteindelijk werd het idee geboren om de kinderkleding en speelgoed/knuffels op de jaarlijkse rommelmarkt in Kesselt te verkopen. Met het geld wat dat opbrengt, willen we dan medische hulpmiddelen en/of medicatie kopen, daar is zeker hoge nood aan in Ethiopië. En het is minder belastend (en weegt minder) voor mensen om het met het vliegtuig mee te nemen. Mochten we op korte termijn niemand bereid vinden om iets mee te nemen, dan storten we het geld op een spaarrekening tot zich een situatie voordoet of totdat we zelf naar Ethiopië gaan.
Afgelopen weekend stond dus in het teken van onze goede-doelen-aktie. Dat betekende op zaterdag een hele hoop sorteerwerk van kinderkleding, de kelder nog maar eens leegruimen, alles voorzien van een prijsetiket, ...
En op zondag heel vroeg uit de veren, want om 06.30u stonden de eerste kopers al aan onze tafel. Een strijkijzer voor 4 euro, een pannenset voor 3 euro en rompertjes, broekjes, truitjes ...teveel om op te noemen. Ondanks de hitte (30gr +) lieten de kopers ons niet in de steek!
(voor een impressie, klik hier ).
Om 14.00u 's middags hadden we alle kinderkleding en de meeste "kelderspullen" verkocht. We waren doodmoe maar voldaan, met een omzet van bijna 200euro! Echt ongelooflijk!
Lieve vrienden, zonder jullie steun zou dit nooit gelukt zijn. Hartelijk dank voor jullie inzet, de kinderen van "Toukoul" zijn jullie dankbaar.
Yordan heeft genoten op de rommelmarkt en ook zijn steentje bijgedragen in de vorm van kleding. Hij mag dus weer gaan shoppen:-)
En vergeet het niet, er is inmiddels weer plek in de kast voor juni 2011...
Dikke "wah" vanwege Yordan en zijn vriendjes uit Ethiopië.
dinsdag 18 mei 2010
Mijn doopfeest!
Hier ben ik alweer!
Een verjaardag en een doopfeest in één weekend, wat wenst een 2-jarige peuter nog meer? Alweer feest dus!
Jammer genoeg moest ik al vroeg uit mijn middagslaapje worden gehaald en dat vond ik echt niet leuk. Traantjes dus! Maar een fruithapje van mijn speciale oompjes maakte dat weer snel goed. En toen kon de aktie beginnen!
Met een zonnetje op mijn gezicht te voet naar de kerk, waar mijn oma's en opa's en de rest van mijn "speciale" familie stond te wachten. Eigenlijk had ik me voorgenomen om eens flink van me te laten horen in de kerk, maar toen ik meneer pastoor in zijn witte kleed zag, ging de zin me spontaan over! Dus heb ik me voorbeeldig gedragen, ook tijdens de handoplegging en de zalving. En zelfs toen meneer pastoor ook nog water over mijn hoofd goot, Yeeeehhhhhhhh, dat was fijn. Bleek dat het doopvont helemaal geen zwembad is! Dat had mama me wijs gemaakt ... maar ze maakte dat wel weer goed hoor. Eerst ging ze een zelfgeschreven tekst voorlezen en bracht ze iedereen aan het huilen. Zelfs meneer pastoor pinkte stiekem een traantje weg! En daarna ging papa ook nog een leuze uitspreken.
Gelukkig dat toen de muziek heel hard werd gezet, zodat we konden dansen, lachen en zingen. Alles bij elkaar viel het voor mij toch nog wel mee!
En toen volgde nog een fotosessie, en nog één, en nog één, ppffffff ...
Eindelijk, eindelijk gingen we naar huis, waar de taart wachtte, en de glijbaan, en de zandbak, en de fietsjes, en een tiktak, en last but not least ook nog een heuse rode vrachtwagen en een boormachine! Teveel om op te noemen ...
Lieve familie en vrienden, die deze speciale dag samen met mijn ouders nog specialer hebben gemaakt, bedankt voor jullie hulp en aandacht, jullie aanwezigheid, de warme omhelzingen, kusjes en knuffels, kadootjes, kaartjes en mails ...!
(Voor een impressie, klik hier)
Liefs,
Yordan
Een verjaardag en een doopfeest in één weekend, wat wenst een 2-jarige peuter nog meer? Alweer feest dus!
Jammer genoeg moest ik al vroeg uit mijn middagslaapje worden gehaald en dat vond ik echt niet leuk. Traantjes dus! Maar een fruithapje van mijn speciale oompjes maakte dat weer snel goed. En toen kon de aktie beginnen!
Met een zonnetje op mijn gezicht te voet naar de kerk, waar mijn oma's en opa's en de rest van mijn "speciale" familie stond te wachten. Eigenlijk had ik me voorgenomen om eens flink van me te laten horen in de kerk, maar toen ik meneer pastoor in zijn witte kleed zag, ging de zin me spontaan over! Dus heb ik me voorbeeldig gedragen, ook tijdens de handoplegging en de zalving. En zelfs toen meneer pastoor ook nog water over mijn hoofd goot, Yeeeehhhhhhhh, dat was fijn. Bleek dat het doopvont helemaal geen zwembad is! Dat had mama me wijs gemaakt ... maar ze maakte dat wel weer goed hoor. Eerst ging ze een zelfgeschreven tekst voorlezen en bracht ze iedereen aan het huilen. Zelfs meneer pastoor pinkte stiekem een traantje weg! En daarna ging papa ook nog een leuze uitspreken.
Gelukkig dat toen de muziek heel hard werd gezet, zodat we konden dansen, lachen en zingen. Alles bij elkaar viel het voor mij toch nog wel mee!
En toen volgde nog een fotosessie, en nog één, en nog één, ppffffff ...
Eindelijk, eindelijk gingen we naar huis, waar de taart wachtte, en de glijbaan, en de zandbak, en de fietsjes, en een tiktak, en last but not least ook nog een heuse rode vrachtwagen en een boormachine! Teveel om op te noemen ...
Lieve familie en vrienden, die deze speciale dag samen met mijn ouders nog specialer hebben gemaakt, bedankt voor jullie hulp en aandacht, jullie aanwezigheid, de warme omhelzingen, kusjes en knuffels, kadootjes, kaartjes en mails ...!
(Voor een impressie, klik hier)
Liefs,
Yordan
Twee kaarsjes uitgeblazen ...
Hallo allemaal,
Vandaag ben ik 2 jaar geworden en hebben we weer feest gevierd. De hele week heb ik heel hard geoefend om "hiep-hiep-hoera" (tjiep-tjiep-oera) te zingen. Het leukste aan het zingen vind ik om mijn handjes in de lucht te steken, want daar ben ik al heel goed in. En als iemand me vraagt hoe oud ik ben geworden, antwoord ik "één en één"!
Maar ook geniet ik van mijn verjaardagskroon, de cadeautjes, de kaarsjes uitblazen, de vele kusjes en knuffels ... maar alles boven alles blijft de verjaardagstaart het leukste eraan. En lekker dat ze is! Hhhhmmmmmm zeg ik dan, in de hoop dat ik nog zo een stuk taart krijg. Maar mama zegt dan dat ik 's avonds nog frietjes krijg en daar nog plek voor over moet houden. Ze weet zeker niet hoe groot mijn buikje inmiddels al is? En je wordt niet iedere dag 2 jaar hé!
(Voor een impressie van deze dag, klik hier.)
Vandaag ben ik 2 jaar geworden en hebben we weer feest gevierd. De hele week heb ik heel hard geoefend om "hiep-hiep-hoera" (tjiep-tjiep-oera) te zingen. Het leukste aan het zingen vind ik om mijn handjes in de lucht te steken, want daar ben ik al heel goed in. En als iemand me vraagt hoe oud ik ben geworden, antwoord ik "één en één"!
Maar ook geniet ik van mijn verjaardagskroon, de cadeautjes, de kaarsjes uitblazen, de vele kusjes en knuffels ... maar alles boven alles blijft de verjaardagstaart het leukste eraan. En lekker dat ze is! Hhhhmmmmmm zeg ik dan, in de hoop dat ik nog zo een stuk taart krijg. Maar mama zegt dan dat ik 's avonds nog frietjes krijg en daar nog plek voor over moet houden. Ze weet zeker niet hoe groot mijn buikje inmiddels al is? En je wordt niet iedere dag 2 jaar hé!
(Voor een impressie van deze dag, klik hier.)
maandag 1 maart 2010
Eindelijk .. hier ben ik dan weer!
De wereld bekeken door peuteroogjes...
Ja hoor, het heeft een tijdje geduurd, maar dan toch op velerlei verzoek vertel ik weer even hoe het met me gaat!
Op 22 januari'10 was ik al 1 jaar bij mijn mama en papa en hebben we feest gevierd. We hebben ook even bewust gedacht aan mijn "buikmama" uit Ethiopië. Het was best wel een emotionele dag voor mijn mama. Voor een impressie, klik hier.
Op 14 mei 2010 wordt ik al 2 jaar en dat weekend wordt ik ook gedoopt. Spannend hoor! Dat betekent dat ik dus weer nieuwe kleren krijg en die met mama mag gaan kopen. Ik kijk er al naar uit, want ik zit natuurlijk volop in mijn peuterpuberteit. En dan wil je echt geen kleren passen, dus dat wordt nog leuk!
Eigenlijk wil ik gewoon alles zelf doen, maar mijn mama en papa vinden dat blijkbaar niet goed. Zoals alleen de trap op lopen, of overal de lampen in huis aan doen, of zelf willen eten met "grote-mensen-bestek" en drinken uit een glas, of met de telefoon en de afstandsbediening spelen. En als ik dan mijn zin niet krijg, ga ik soms gewoon op de grond liggen en heel hard wenen. Eens even uittesten wie het eerst toegeeft:-) Meestal gaat die bui wel weer vanzelf over hoor, schrik niet!
Ik kan ook al goed praten en kopieer heel graag woordjes die ik hoor. En ik ken al heel veel mensen bij naam, of iets wat er op lijkt.
En dansen en muziek maken (vooral op een tafel met volle glazen) zijn echt favoriet! Boekjes lezen, fietsen, voetballen, paardjes kijken, ... teveel om op te noemen.
Eten vind ik nog altijd een leuke bezigheid, maar sommige smaken zijn toch echt niet lekker! Dan roep ik héél hard "ba" en wil héél snel een to-"maatje" om het weer goed te maken. Want voor een "snoeptomaatje" mag je me echt 's nachts wakker maken...
Mijn tandjes poets ik keurig iedere ochtend en avond en dan voel ik ook of ze nog goed vast zitten. Je weet maar nooit of die er nog eens uit vallen?
Op het potje gaan is ook leuk! Ik heb al één keer pipi en één keer kaka op het potje gedaan. Dat kan ook bijna niet mis gaan, want in iedere kamer staat er wel een potje ... ze waren zeker in de aanbieding? Weet je, ik doe het gewoon nog lekker in mijn pamper, daar zijn ze toch voor?
Zo, weten jullie nu weer hoe het met me gaat? Anders kom je maar eens met me spelen:-)
Ene dikke "wa" voor jullie allen!
Knuffel van Yordan.
Ja hoor, het heeft een tijdje geduurd, maar dan toch op velerlei verzoek vertel ik weer even hoe het met me gaat!
Op 22 januari'10 was ik al 1 jaar bij mijn mama en papa en hebben we feest gevierd. We hebben ook even bewust gedacht aan mijn "buikmama" uit Ethiopië. Het was best wel een emotionele dag voor mijn mama. Voor een impressie, klik hier.
Op 14 mei 2010 wordt ik al 2 jaar en dat weekend wordt ik ook gedoopt. Spannend hoor! Dat betekent dat ik dus weer nieuwe kleren krijg en die met mama mag gaan kopen. Ik kijk er al naar uit, want ik zit natuurlijk volop in mijn peuterpuberteit. En dan wil je echt geen kleren passen, dus dat wordt nog leuk!
Eigenlijk wil ik gewoon alles zelf doen, maar mijn mama en papa vinden dat blijkbaar niet goed. Zoals alleen de trap op lopen, of overal de lampen in huis aan doen, of zelf willen eten met "grote-mensen-bestek" en drinken uit een glas, of met de telefoon en de afstandsbediening spelen. En als ik dan mijn zin niet krijg, ga ik soms gewoon op de grond liggen en heel hard wenen. Eens even uittesten wie het eerst toegeeft:-) Meestal gaat die bui wel weer vanzelf over hoor, schrik niet!
Ik kan ook al goed praten en kopieer heel graag woordjes die ik hoor. En ik ken al heel veel mensen bij naam, of iets wat er op lijkt.
En dansen en muziek maken (vooral op een tafel met volle glazen) zijn echt favoriet! Boekjes lezen, fietsen, voetballen, paardjes kijken, ... teveel om op te noemen.
Eten vind ik nog altijd een leuke bezigheid, maar sommige smaken zijn toch echt niet lekker! Dan roep ik héél hard "ba" en wil héél snel een to-"maatje" om het weer goed te maken. Want voor een "snoeptomaatje" mag je me echt 's nachts wakker maken...
Mijn tandjes poets ik keurig iedere ochtend en avond en dan voel ik ook of ze nog goed vast zitten. Je weet maar nooit of die er nog eens uit vallen?
Op het potje gaan is ook leuk! Ik heb al één keer pipi en één keer kaka op het potje gedaan. Dat kan ook bijna niet mis gaan, want in iedere kamer staat er wel een potje ... ze waren zeker in de aanbieding? Weet je, ik doe het gewoon nog lekker in mijn pamper, daar zijn ze toch voor?
Zo, weten jullie nu weer hoe het met me gaat? Anders kom je maar eens met me spelen:-)
Ene dikke "wa" voor jullie allen!
Knuffel van Yordan.
dinsdag 1 september 2009
Leuke mededeling ...
Lieve mensen allemaal,
Ik heb een leuke mededeling voor jullie. Vandaag, 1 september 2009 heb ik namelijk mijn eerste pasjes gezet. Niet zomaar enkele pasjes: neen! Meters aan één stuk kan ik nu flink stappen, terwijl ik glunder en tegelijkertijd geniet van de fiere blikken van mijn mama en papa.
Ik loop nu zelfstandig door de woonkamer en wordt nauwlettend in de gaten gehouden door mijn lieve, bezorgde mama, die mij ondersteunt als ik dreig te vallen. Dit gebeurt gelukkig alleen maar als ik heel moe ben!
Verder valt nog te melden dat ik intussen ook al enkele duidelijke herkenbare woordjes kan zeggen. Naast "mama" en "papa" zijn dat "paardje" -dank U wel voor dit leuke kadootje, speciale oom- "vlieg"(tuig) en "bal" ...
Ik heb een leuke mededeling voor jullie. Vandaag, 1 september 2009 heb ik namelijk mijn eerste pasjes gezet. Niet zomaar enkele pasjes: neen! Meters aan één stuk kan ik nu flink stappen, terwijl ik glunder en tegelijkertijd geniet van de fiere blikken van mijn mama en papa.
Ik loop nu zelfstandig door de woonkamer en wordt nauwlettend in de gaten gehouden door mijn lieve, bezorgde mama, die mij ondersteunt als ik dreig te vallen. Dit gebeurt gelukkig alleen maar als ik heel moe ben!
Verder valt nog te melden dat ik intussen ook al enkele duidelijke herkenbare woordjes kan zeggen. Naast "mama" en "papa" zijn dat "paardje" -dank U wel voor dit leuke kadootje, speciale oom- "vlieg"(tuig) en "bal" ...
zondag 19 juli 2009
Inmiddels 6 maanden bij mama en papa...
Inderdaad, op 21 juli 2009 ben ik al 6 maanden in België! Dat ik me hier helemaal thuis voel, kunnen jullie op de foto's wel zien. (klik hier)
Inmiddels ben ik al 77,7 cm groot en weeg ik 10,5 kg, goed hé! Ik groei dus letterlijk en figuurlijk uit mijn kleren. En ik heb al 2 tandjes, wat soms wel vreemd aan voelt in mijn mondje. Eten doe ik nog altijd erg graag en ik vind ook alles lekker. Mijn boterhammetjes eet ik al zelfstandig, het liefst met jam, want daar kan ik goed mijn gezichtje mee volsmeren.
Het stappen gaat al goed als ik me aan één hand kan vasthouden en mijn eerste woordje wat ik kan zeggen is "papa" (en trots dat hij is!). Tegen mama blijf ik halsstarrig "tata" roepen, want ik kan de "m" nog niet uitspreken:-)
Het liefst van alles doe ik "daida" bij mama achter op de fiets of bij papa in de fietskar. We gaan dan naar de speeltuin, de kinderboerderij, bootjes kijken of een ijsje eten ... .
Muziek maken met mijn piano en trommel is nog steeds mijn favoriete bezigheid, ik beweeg dan heel ritmisch mee op en neer en zing mee uit volle borst. In bad gaan en badderen in het zwembadje in de tuin blijf ik ook geweldig leuk vinden, heerlijk al dat gespetter met water!
Ik begin nu ook wat mensen te herkennen die vaker bij mama en papa op bezoek komen, maar soms ben ik toch nog wel een beetje bang. Dan ga ik even bij mama op schoot tot ik me wat veiliger voel. Na een tijdje ga ik dan zelf op verkenning, kijken wat al die vreemde mensen komen doen. En spelen met andere kindjes doe ik ook heel graag!
Zoals jullie kunnen lezen gaat het dus goed met me en heb ik het prima naar mijn zin hier!
Inmiddels ben ik al 77,7 cm groot en weeg ik 10,5 kg, goed hé! Ik groei dus letterlijk en figuurlijk uit mijn kleren. En ik heb al 2 tandjes, wat soms wel vreemd aan voelt in mijn mondje. Eten doe ik nog altijd erg graag en ik vind ook alles lekker. Mijn boterhammetjes eet ik al zelfstandig, het liefst met jam, want daar kan ik goed mijn gezichtje mee volsmeren.
Het stappen gaat al goed als ik me aan één hand kan vasthouden en mijn eerste woordje wat ik kan zeggen is "papa" (en trots dat hij is!). Tegen mama blijf ik halsstarrig "tata" roepen, want ik kan de "m" nog niet uitspreken:-)
Het liefst van alles doe ik "daida" bij mama achter op de fiets of bij papa in de fietskar. We gaan dan naar de speeltuin, de kinderboerderij, bootjes kijken of een ijsje eten ... .
Muziek maken met mijn piano en trommel is nog steeds mijn favoriete bezigheid, ik beweeg dan heel ritmisch mee op en neer en zing mee uit volle borst. In bad gaan en badderen in het zwembadje in de tuin blijf ik ook geweldig leuk vinden, heerlijk al dat gespetter met water!
Ik begin nu ook wat mensen te herkennen die vaker bij mama en papa op bezoek komen, maar soms ben ik toch nog wel een beetje bang. Dan ga ik even bij mama op schoot tot ik me wat veiliger voel. Na een tijdje ga ik dan zelf op verkenning, kijken wat al die vreemde mensen komen doen. En spelen met andere kindjes doe ik ook heel graag!
Zoals jullie kunnen lezen gaat het dus goed met me en heb ik het prima naar mijn zin hier!
donderdag 14 mei 2009
Mijn eerste verjaardag!
Ja hoor, 1 jaar ben ik inmiddels en ik voel me al een echte grote knul! Ik heb heel veel kaartjes, kadootjes, balonnen, ... gekregen! En ook mijn eerste verjaardagskroon opgezet en verjaardagstaart gegeten, helemaal kompleet met een eerste verjaardagskaarsje (wat ik nog niet zelf kon uitblazen!). Ik heb geprobeerd om al met een lepel een stuk taart te eten, maar dat gaat veel gemakkelijker en sneller met mijn handjes:-)
En wie dit wil zien, klik hier!
Uiteindelijk was al die slagroom niet echt goed voor mij en kwam het in verdunde vorm weer in mijn pamper terecht. Maar goed, dan heeft mama ook nog wat te doen, hé!
Een heel groot feest heb ik nog niet gehad, want uiteindelijk zit ik toch nog een beetje in de hechtingsfase en moet ik ook nog wennen bij de onthaalouders. Dat zijn allemaal heel veel indrukken voor mij, maar alles bij elkaar gaat het erg goed!
Ik stap al redelijk rond met begeleiding of als ik me goed kan vasthouden aan de meubels. En ik kan al in mijn handjes klappen, wat ik heel graag doe! En verder oefen ik volop met brabbelen, waardoor ik mijn T-shirten steeds vol met speeksel kwijl.
Alles bij elkaar maak ik het dus prima en ga ik met volle teugen genieten van mijn eerste levensjaar!
Voor iedereen die aan mijn verjaardag gedacht heeft: dank je wel!
Yordan
En wie dit wil zien, klik hier!
Uiteindelijk was al die slagroom niet echt goed voor mij en kwam het in verdunde vorm weer in mijn pamper terecht. Maar goed, dan heeft mama ook nog wat te doen, hé!
Een heel groot feest heb ik nog niet gehad, want uiteindelijk zit ik toch nog een beetje in de hechtingsfase en moet ik ook nog wennen bij de onthaalouders. Dat zijn allemaal heel veel indrukken voor mij, maar alles bij elkaar gaat het erg goed!
Ik stap al redelijk rond met begeleiding of als ik me goed kan vasthouden aan de meubels. En ik kan al in mijn handjes klappen, wat ik heel graag doe! En verder oefen ik volop met brabbelen, waardoor ik mijn T-shirten steeds vol met speeksel kwijl.
Alles bij elkaar maak ik het dus prima en ga ik met volle teugen genieten van mijn eerste levensjaar!
Voor iedereen die aan mijn verjaardag gedacht heeft: dank je wel!
Yordan
maandag 11 mei 2009
Mijn eerste dag naar de onthaalmoeder...
... en ik heb er zin in! Wie me niet wilt geloven, klik maar hier.
Vorige week ben ik al een paar uurtjes gaan kennismaken met Yolande en Johan, mijn allerliefste onthaalouders. Het was wel vreemd voor me, met andere kindjes in de buurt en een andere omgeving. Ik had me voorgenomen om niet te huilen, fijn te spelen, goed te eten en net als alle andere kinderen ook een middagdutje te doen. En dat is allemaal goed mee gevallen!
Natuurlijk was ik héééééél blij toen ik mama en papa weer zag en mee naar huis mocht. Doodmoe was ik, maar ook een beetje "hyperaktief" van alle indrukken die ik opgedaan had. Dus slaap ik lekker weer de klok rond, want morgen...
...dan mag ik weer!
Dai Da, Yordan
Vorige week ben ik al een paar uurtjes gaan kennismaken met Yolande en Johan, mijn allerliefste onthaalouders. Het was wel vreemd voor me, met andere kindjes in de buurt en een andere omgeving. Ik had me voorgenomen om niet te huilen, fijn te spelen, goed te eten en net als alle andere kinderen ook een middagdutje te doen. En dat is allemaal goed mee gevallen!
Natuurlijk was ik héééééél blij toen ik mama en papa weer zag en mee naar huis mocht. Doodmoe was ik, maar ook een beetje "hyperaktief" van alle indrukken die ik opgedaan had. Dus slaap ik lekker weer de klok rond, want morgen...
...dan mag ik weer!
Dai Da, Yordan
zondag 3 mei 2009
Yordan's welkomstborrel en zijn eerste stapjes...!
Zondag 26 april '09 hebben we de welkomstborrel van Yordan gehouden. Het was prachtig lenteweer en zoals verwacht een drukte van belang. Voor Yordan was het zijn eerste kennismaking met zo veel mensen. We hadden vooraf druk gespeculeerd over hoe we het zouden aanpakken, maar uiteindelijk verliep het allemaal vanzelf goed.
’s Middags rond drie uur heeft hij een beetje gehuild, maar na zijn fruitpap en een middagdutje was Yordan weer in zijn normale doen. Volgens ons heeft hij zich niet gestoord aan de drukte, maar ging hij helemaal op in de aandacht die hij kreeg van de andere kinderen: één van zijn favoriete bezigheden. Waarschijnlijk heeft hij deze kontakten ook erg gemist vanwege de hechtingsperiode. We hebben geprobeerd om ons zo goed als mogelijk aan de richtlijnen te houden en hem zoveel mogelijk afgeschermd. Weliswaar met goed resultaat totnogtoe!
Voor de oma’s, opa’s en de 2 speciale ooms was het een emotioneel moment om voor de eerste keer Yordan te knuffelen en op de gevoelige plaat vast te leggen. Yordan is niet angstig, maar zoekt wel met zijn bruine oogjes naar zijn mama of papa. En dat is maar goed ook!
Helaas zoals op heel veel borrels, kwamen we er niet aan toe om met iedereen een praatje te maken. Jammer, maar waarschijnlijk zullen we veel mensen op korte of middellange termijn weer terug zien en komen we hopelijk wel tot een persoonlijk gesprek.
We kunnen met een warm gevoel terug kijken op een prachtige dag, waarbij Yordan overstelpt werd met cadeautjes. Het is echt teveel om op te noemen, maar genieten doet hij wel van zijn nieuwe speelgoed! Met het geld wat hij kreeg zullen we iedere keer wat nieuws voor hem kopen.
Begin deze week heeft Yordan zijn eerste stapjes in de grote, blanke wereld gezet en we zien dagelijks hier vooruitgang in. Hij schuifelt volop langs tafels en stoelen en probeert van daaruit een paar stapjes te zetten. Dit eindigt nog geregeld in een valpartij maar…onze knul is volhardend…en vastbesloten om vóór zijn 1ste levensjaar te lopen! We wachten af…
Vanaf morgen gaat Yordan voor 3 dagen per week naar de onthaalmoeder. Deze week hebben we even proef gedraaid en dat ging prima. Een hele geruststelling voor ons, hij is er in goede handen en kan met volle lust spelen met andere kinderen.
Lieve mensen allemaal, namens Yordan heel hartelijk dank voor jullie aanwezigheid en cadeautjes … in welke vorm dan ook. Jullie hebben hem en ons een onvergetelijke dag bezorgd en … een prachtige herinnering! Een aantal foto’s van Yordan’s vriendjes hebben we toegevoegd, geniet maar met ons mee!
http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/DeVriendjesVanYordan# of klik hier
’s Middags rond drie uur heeft hij een beetje gehuild, maar na zijn fruitpap en een middagdutje was Yordan weer in zijn normale doen. Volgens ons heeft hij zich niet gestoord aan de drukte, maar ging hij helemaal op in de aandacht die hij kreeg van de andere kinderen: één van zijn favoriete bezigheden. Waarschijnlijk heeft hij deze kontakten ook erg gemist vanwege de hechtingsperiode. We hebben geprobeerd om ons zo goed als mogelijk aan de richtlijnen te houden en hem zoveel mogelijk afgeschermd. Weliswaar met goed resultaat totnogtoe!
Voor de oma’s, opa’s en de 2 speciale ooms was het een emotioneel moment om voor de eerste keer Yordan te knuffelen en op de gevoelige plaat vast te leggen. Yordan is niet angstig, maar zoekt wel met zijn bruine oogjes naar zijn mama of papa. En dat is maar goed ook!
Helaas zoals op heel veel borrels, kwamen we er niet aan toe om met iedereen een praatje te maken. Jammer, maar waarschijnlijk zullen we veel mensen op korte of middellange termijn weer terug zien en komen we hopelijk wel tot een persoonlijk gesprek.
We kunnen met een warm gevoel terug kijken op een prachtige dag, waarbij Yordan overstelpt werd met cadeautjes. Het is echt teveel om op te noemen, maar genieten doet hij wel van zijn nieuwe speelgoed! Met het geld wat hij kreeg zullen we iedere keer wat nieuws voor hem kopen.
Begin deze week heeft Yordan zijn eerste stapjes in de grote, blanke wereld gezet en we zien dagelijks hier vooruitgang in. Hij schuifelt volop langs tafels en stoelen en probeert van daaruit een paar stapjes te zetten. Dit eindigt nog geregeld in een valpartij maar…onze knul is volhardend…en vastbesloten om vóór zijn 1ste levensjaar te lopen! We wachten af…
Vanaf morgen gaat Yordan voor 3 dagen per week naar de onthaalmoeder. Deze week hebben we even proef gedraaid en dat ging prima. Een hele geruststelling voor ons, hij is er in goede handen en kan met volle lust spelen met andere kinderen.
Lieve mensen allemaal, namens Yordan heel hartelijk dank voor jullie aanwezigheid en cadeautjes … in welke vorm dan ook. Jullie hebben hem en ons een onvergetelijke dag bezorgd en … een prachtige herinnering! Een aantal foto’s van Yordan’s vriendjes hebben we toegevoegd, geniet maar met ons mee!
http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/DeVriendjesVanYordan# of klik hier
zondag 22 maart 2009
Alweer een maand verder ...
Er blijken toch heel veel mensen onze blog geregeld te lezen en aangezien we nog steeds in onze hechtingsfase zitten, is dit ook de enige manier om Yordan in al zijn ins & outs te volgen. Vandaar op velerlei verzoek weer nieuwe foto’s van onze spruit!
Het klinkt bijna saai, maar gelukkig gaat het nog steeds erg goed met Yordan. Hij is vorige week weer gemeten en gewogen en is zelfs een tikkeltje te zwaar voor zijn lengte. We zijn nu dus terug gegaan naar 4 voedingen, waardoor de avondvoeding van 23.30u vervallen is. Desondanks slaapt Yordan nog steeds keurig zijn 12 uurtjes door tot ’s morgens 07.30u. en krijgen mama en papa hun verdiende nachtrust.
Het slapen overdag gaat ook steeds beter, maar echt lang slaapt hij niet. Hij wil liever rondkruipen en zich overal aan optrekken, wat nogal eens eindigt in een valpartij. Maar goed, met vallen en opstaan zal hij er ooit wel een keertje in slagen om alleen te blijven recht staan. Geduld dus! Verder geniet hij ten volle van de wandelingen die nu met het mooie weer gemaakt kunnen worden, is hij een echte waterrat (badritueel met papa) en houdt hij van muziek (dansen met mama) en alles wat maar enigszins lawaai maakt.
Het “gekke-bekken-trekken”, blaasjes maken en zich in zijn eigen brabbeltaaltje goed laten horen, is ook nog steeds aan de orde. Zoals jullie kunnen lezen, een dag is te kort voor Yordan!
De felicitaties via mail, telefoon en post gaan ongestoord door. We merkten dat vooral na de TV-uitzending van onze aankomst met Yordan in Zaventem.
We zijn onder de indruk van de vele spontane reacties van soms, voor ons, niet echt bekende mensen. Het is echt mooi om te ervaren dat een adoptie niet alleen bij ons, maar ook bij andere mensen heel wat emoties losmaakt. We hebben tot nu toe nog geen enkele negatieve reactie ontvangen. Vooral voor Yordan zal jullie reacties een enorme steun zijn indien hij begint te beseffen dat hij niet in zijn geboorteland en bij zijn geboorte ouders opgroeit. Jullie lieve reacties op de blog, kaarten en mails kunnen hem later helpen om alles een plekje te geven! We bewaren dus ook echt alles voor hem.
Het hechtingsproces verloopt voorspoedig. Yordan begint nu ook vaker te huilen als geen van ons beiden in de buurt is (verlatingsangst). En dat is voor ons een prima teken dat onze knul zich begint te hechten en we deze periode dus niet voor niets ingelast hebben!
Nogmaals hartelijk dank aan jullie allen om zich aan de hechtingsregels te houden, want zonder jullie steun zou dit proces nog moeilijker zijn voor ons. Ten slotte willen we niets liever dan de ervaringen van onze zoon met jullie delen!
Yordan is nu al 2 maanden bij ons en spoedig zal er een moment komen waarop we hem zelf laten beslissen naar wie hij toe wil gaan. Hij bepaalt dan zijn eigen ritme in het hechten aan anderen. We houden jullie zeker op de hoogte…!
de link voor ECHT leuke foto's: http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/NieuwsteFotoS#
Het klinkt bijna saai, maar gelukkig gaat het nog steeds erg goed met Yordan. Hij is vorige week weer gemeten en gewogen en is zelfs een tikkeltje te zwaar voor zijn lengte. We zijn nu dus terug gegaan naar 4 voedingen, waardoor de avondvoeding van 23.30u vervallen is. Desondanks slaapt Yordan nog steeds keurig zijn 12 uurtjes door tot ’s morgens 07.30u. en krijgen mama en papa hun verdiende nachtrust.
Het slapen overdag gaat ook steeds beter, maar echt lang slaapt hij niet. Hij wil liever rondkruipen en zich overal aan optrekken, wat nogal eens eindigt in een valpartij. Maar goed, met vallen en opstaan zal hij er ooit wel een keertje in slagen om alleen te blijven recht staan. Geduld dus! Verder geniet hij ten volle van de wandelingen die nu met het mooie weer gemaakt kunnen worden, is hij een echte waterrat (badritueel met papa) en houdt hij van muziek (dansen met mama) en alles wat maar enigszins lawaai maakt.
Het “gekke-bekken-trekken”, blaasjes maken en zich in zijn eigen brabbeltaaltje goed laten horen, is ook nog steeds aan de orde. Zoals jullie kunnen lezen, een dag is te kort voor Yordan!
De felicitaties via mail, telefoon en post gaan ongestoord door. We merkten dat vooral na de TV-uitzending van onze aankomst met Yordan in Zaventem.
We zijn onder de indruk van de vele spontane reacties van soms, voor ons, niet echt bekende mensen. Het is echt mooi om te ervaren dat een adoptie niet alleen bij ons, maar ook bij andere mensen heel wat emoties losmaakt. We hebben tot nu toe nog geen enkele negatieve reactie ontvangen. Vooral voor Yordan zal jullie reacties een enorme steun zijn indien hij begint te beseffen dat hij niet in zijn geboorteland en bij zijn geboorte ouders opgroeit. Jullie lieve reacties op de blog, kaarten en mails kunnen hem later helpen om alles een plekje te geven! We bewaren dus ook echt alles voor hem.
Het hechtingsproces verloopt voorspoedig. Yordan begint nu ook vaker te huilen als geen van ons beiden in de buurt is (verlatingsangst). En dat is voor ons een prima teken dat onze knul zich begint te hechten en we deze periode dus niet voor niets ingelast hebben!
Nogmaals hartelijk dank aan jullie allen om zich aan de hechtingsregels te houden, want zonder jullie steun zou dit proces nog moeilijker zijn voor ons. Ten slotte willen we niets liever dan de ervaringen van onze zoon met jullie delen!
Yordan is nu al 2 maanden bij ons en spoedig zal er een moment komen waarop we hem zelf laten beslissen naar wie hij toe wil gaan. Hij bepaalt dan zijn eigen ritme in het hechten aan anderen. We houden jullie zeker op de hoogte…!
de link voor ECHT leuke foto's: http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/NieuwsteFotoS#
zondag 22 februari 2009
Een nieuwe Belgische inwoner in Kesselt...
Eindelijk hebben we ons door de papieren molen heen gewerkt en zijn alle vertalingen gebeurd, aangetekende brieven verzonden en is onze zoon Yordan ingeschreven in het bevolkingsregister.
Hij is nu dus officieel Belg en oefent 2x per dag in zijn brabbeltaaltje tegen keukenkasten en tafelpoten het dialect van Vroenhoven en Bolder, met af en toe een "dada" erbij. Hopelijk komt dit nog goed:-)
Inmiddels hebben de fruitpapjes van mama en de warme maaltijd van papa wel resultaat opgeleverd: na 18 dagen blijkt hij 3,6 cm gegroeid te zijn en 510 gram in gewicht bijgekomen! De hamvraag blijft dus: wordt het een loper, fietser of voetballer?
Verder gaat het erg goed met Yordan. Zijn speelgoed gebruikt hij nu als projectiel (over de box en niet er in), alles in zijn mondje stoppen en onze viervoeter uitdagen. Het is een "busy" ventje en brengt behoorlijk wat leven in de brouwerij. Echt heerlijk om te zien hoe hij zich ontwikkelt.
Ook de hechting naar mama en papa toe gaat in positieve zin. Familie en vrienden houden zich bewust op afstand als ze op bezoek zijn. Het kost wel moeite, aangezien het een onnatuurlijke manier is om een baby niet te knuffelen of aan te kijken. Maar het levert wel resultaat op en daar doen we het voor. Bedankt aan iedereen om ons in dit proces te steunen, want wij vinden het ook niet gemakkelijk!
Voor de meest recente foto's van Yordan klik hier.
Hij is nu dus officieel Belg en oefent 2x per dag in zijn brabbeltaaltje tegen keukenkasten en tafelpoten het dialect van Vroenhoven en Bolder, met af en toe een "dada" erbij. Hopelijk komt dit nog goed:-)
Inmiddels hebben de fruitpapjes van mama en de warme maaltijd van papa wel resultaat opgeleverd: na 18 dagen blijkt hij 3,6 cm gegroeid te zijn en 510 gram in gewicht bijgekomen! De hamvraag blijft dus: wordt het een loper, fietser of voetballer?
Verder gaat het erg goed met Yordan. Zijn speelgoed gebruikt hij nu als projectiel (over de box en niet er in), alles in zijn mondje stoppen en onze viervoeter uitdagen. Het is een "busy" ventje en brengt behoorlijk wat leven in de brouwerij. Echt heerlijk om te zien hoe hij zich ontwikkelt.
Ook de hechting naar mama en papa toe gaat in positieve zin. Familie en vrienden houden zich bewust op afstand als ze op bezoek zijn. Het kost wel moeite, aangezien het een onnatuurlijke manier is om een baby niet te knuffelen of aan te kijken. Maar het levert wel resultaat op en daar doen we het voor. Bedankt aan iedereen om ons in dit proces te steunen, want wij vinden het ook niet gemakkelijk!
Voor de meest recente foto's van Yordan klik hier.
Oproep! Wie kan helpen met...
... een goed doel te vinden voor gedragen kinderkleding. Een wel erg enthousiaste lezeres van onze blog had 5 zakken met kinderkleding ingezameld. Helaas waren wij inmiddels in Ethiopie en kwam de kleding dus te laat om mee te nemen...!
Misschien dat er iemand die onze blog leest nog een goed doel kent, zodat de kinderkleding toch nog hergebruikt kan worden? Of zijn er nog mensen die in de wachttijd van een adoptieprocedure zitten en binnenkort afreizen?
Graag reakties via yordanbeusen@gmail.com
Bedankt!
Misschien dat er iemand die onze blog leest nog een goed doel kent, zodat de kinderkleding toch nog hergebruikt kan worden? Of zijn er nog mensen die in de wachttijd van een adoptieprocedure zitten en binnenkort afreizen?
Graag reakties via yordanbeusen@gmail.com
Bedankt!
zaterdag 7 februari 2009
Wat valt er te melden ...
Eigenlijk heel weinig en terzelfdertijd heel veel.
Yordan is nu 10 dagen bij ons en het is gewoonweg SUPER!
Yordan is een heel opgewekt kereltje wat goed eet, goed slaapt, steeds goedgemutst is en al lijkt gewend te zijn aan en in zijn nieuwe omgeving.
Tevens willen wij langs deze weg iedereen nogmaals bedanken voor de vele steun- en meeleefmomenten met ons.
Foto's van Yordan's zijn eerste dagen thuis vinden jullie hier of rechtstreeks via:
http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/YordansEersteDagenThuis#
Yordan is nu 10 dagen bij ons en het is gewoonweg SUPER!
Yordan is een heel opgewekt kereltje wat goed eet, goed slaapt, steeds goedgemutst is en al lijkt gewend te zijn aan en in zijn nieuwe omgeving.
Tevens willen wij langs deze weg iedereen nogmaals bedanken voor de vele steun- en meeleefmomenten met ons.
Foto's van Yordan's zijn eerste dagen thuis vinden jullie hier of rechtstreeks via:
http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/YordansEersteDagenThuis#
woensdag 4 februari 2009
Hechting
Als naaste familie, vrienden en kennissen hebben jullie tot nu toe heel erg meegeleefd in ons adoptieproces. De komende tijd waarin Yordan in ons gezin wordt opgenomen zullen jullie dat ook nog doen. Nu Yordan er is, willen we vragen om ons als ouders te steunen in het opbouwen van de relatie met ons kind. We willen dit doen door even in te gaan op het hechtingsproces.Adoptie is in die zin bijzonder, dat er niet vanzelf een hechte band is tussen het kind en de ouders. Dit in tegenstelling tot de situatie waarin er een biologisch eigen kind geboren wordt. Deze band moet groeien, met andere woorden: Yordan moet leren hechten. Voor Yordan moet alles nog beginnen en toch heeft hij al een heel rugzakje mee.·Eerst was hij bij zijn biologische ouder(s), daarna is hij terechtgekomen in een kindertehuis. Vervolgens komen wij, twee blanke mensen en nemen hem mee naar een andere cultuur en leefomgeving. Yordan beseft niet wat hem allemaal overkomt. Hij heeft zelfs nog helemaal geen idee wat de woorden mama en papa inhouden, kortom de wereld van ons kind staat op z'n kop. Het is belangrijk dat alleen wij Yordan gedurende de eerste periode verzorgen, knuffelen en eten geven. Als Yordan niet leert een vertrouwensband met ons aan te gaan, kan dit voor hem problemen geven op latere leeftijd.Hoe kunt u Yordan helpen om te leren dat wij zijn mama en papa zijn?- Door Yordan niet op te pakken.- Elk lichamelijk contact te vermijden.- Geen cadeautjes aan hem te geven, wij zullen dit aannemen en aan hem geven.Gun ons daarom even de tijd om aan elkaar te wennen. We beseffen dat bovenstaand verzoek niet gemakkelijk zal zijn voor jullie. Weet echter dat wij ook jullie zullen helpen in het contact leggen met Yordan. Bedankt voor jullie begrip. Sylvia, J-P en Yordan
Rapport van de dokter
Gisteren het finale eindrapport van Dr Gillis ontvangen met alle medische gegevens.
De resultaten zoals ze nu liggen, zijn gewoon goed.
Op een kleine, goed te behandelen darminfectie na, komt Yordan er op korte tijd weer bovenop. Dankzij de goede medische diagnose en dito zorgen van Dr Gillis samen met het personeel van het Virga Jesse ziekenhuis, zijn onze zorgen om Yordans gezondheidstoestand snel verdwenen.
De resultaten zoals ze nu liggen, zijn gewoon goed.
Op een kleine, goed te behandelen darminfectie na, komt Yordan er op korte tijd weer bovenop. Dankzij de goede medische diagnose en dito zorgen van Dr Gillis samen met het personeel van het Virga Jesse ziekenhuis, zijn onze zorgen om Yordans gezondheidstoestand snel verdwenen.
zondag 1 februari 2009
29 januari '09 ... de aankomst in Zaventem...
...overweldigend door de dierbare mensen die ons stonden op te wachten. Emotioneel, bijna onwerkelijk, tranen van geluk, doodmoe en vermagerd maar ook energiek en allert, hartverwarmend...!
Er was zelfs een filmploeg van VTM aanwezig op de luchthaven. Ik hoop niet dat onze beelden worden uitgezonden, aangezien ik dan echt niet meer buiten de deur durf. Misschien kan ik kijkgeld vragen per traan die er gevloeid is. Lijkt me weer een mooi sponsorcentje voor Toukoul:-)
Lieve mensen allemaal, heel hartelijk dank voor al jullie wensen, kaartjes, mails, telefoontjes, ...
het doet ons ontzettend goed...
Een warme Afrikaanse omhelzing aan jullie allen en snel tot ziens!
Sylvia, Jean-Paul en Yordan
Er was zelfs een filmploeg van VTM aanwezig op de luchthaven. Ik hoop niet dat onze beelden worden uitgezonden, aangezien ik dan echt niet meer buiten de deur durf. Misschien kan ik kijkgeld vragen per traan die er gevloeid is. Lijkt me weer een mooi sponsorcentje voor Toukoul:-)
Lieve mensen allemaal, heel hartelijk dank voor al jullie wensen, kaartjes, mails, telefoontjes, ...
het doet ons ontzettend goed...
Een warme Afrikaanse omhelzing aan jullie allen en snel tot ziens!
Sylvia, Jean-Paul en Yordan
Ethiopië...here we come...
De eerste kennismaking met Yordan ...
dit was een prachtig, emotioneel moment. Yordan maakte meteen oogkontakt en toverde op zijn tandenloze mondje een prachtige glimlach...het hechtingsproces was begonnen...!
Het eerste Afrikaanse artsenconsult...
vanwege een bronchitis, oorontsteking en huiduitslag hebben we dit 2x moeten doen met Yordan. Voor Afrikaanse normen was onze zoon gezond, maar Belgische inzichten lijken dit toch anders te benaderen...gelukkig maar...! Inmiddels is Yordan aan het herstellen en staat hij onder controle van een Belgische adoptiekinderarts.
Yordan himself ...
een geweldig goedlachs ventje, leergierig, ontdekkend, lenig (ja,ja!), knuffelig, ongedwongen...kortom, hij is zoals hij is en zo mag hij blijven!
De kersverse ouders ...
die proberen halsstarrig hun slaapachterstand in te halen, maar komen er al snel achter dat het niet lukt:-) Ze zijn herstellend van maag- en darmklachten en proberen hun gewichtsverlies te compenseren door het nuttigen van de nodige glazen wijn en lekker eten.
Het meest aangrijpende moment ...
toen we met de taxi voor het weeshuis stopten, er een pasgeboren baby in een kartonnen doos vóór de ingang lag...hier zijn geen woorden voor...!
Het meest ontroerende moment ...
een kind aan het autoportier van onze taxi met de vliegen op zijn gezichtje, bedelend voor wat geld om eten te kopen ...
Het mooiste moment ...
de overdracht van Yordan in Toukoul aan ons...een onbetaalbaar geschenk...! We weten nu waar we het voor gedaan hebben...
Het mooiste compliment...
dit gebeurde minimaal 1 x per dag indien we met Yordan in Addis op pad gingen. Een citaat:
"Hi, is that your son?"
"Yes, he's mine, I'm his mother.
"But he's black!"
"I know."
"But you're white."
"I know that too."
"He's a lucky guy!"
Parkeerwachters, hotelpersoneel, douane, winkelpersoneel, bediening in het restaurant... we werden constant aangesproken en heel positief benaderd. Toch mooi om te weten dat de Afrikaanse bevolking liever ziet dat een kind naar Europa gaat om een toekomst uit te bouwen, dan dat het in eigen land op straat beland.
De afrikaanse inborst...
is er eentje van optimisme en hartelijkheid, ondanks alle ellende... ik vermoed dat de depressiecijfers er ondanks alles toch nog lager liggen dan bij ons...wij kunnen er nog van leren!
De mooiste reakties in België...
...och madammeke, wat e schoneke...!
...pak hem maar goed in, het is hier zo koud en hij is zo bruin...!
Ik moet er erg aan wennen dat we van de ene dag op de andere publiekelijk bezit zijn geworden.
De sponsoring...
was en is broodnodig, dat hebben we met eigen ogen kunnen waarnemen en ervaren. Een druppel op een hete plaat, dat zeker, echter...achterover leunen en niets doen is de meest gemakkelijke weg...!
Dankbaar zijn we...
omdat we Yordan in een liefdevolle omgeving kunnen laten opgroeien en hem een toekomst mogen bieden in ons welvarend en materieel land.
Afrika zit in ons hart en dat zal altijd zo blijven...we worden er dagelijks aan herinnerd door Yordan en zullen zeer zeker terug gaan naar zijn roots.
Een groot respect hebben we voor al die Afrikanen die dagelijks moeten vechten voor een korreltje rijst of een stukje brood...probeer maar eens iedere dag bezig te zijn met overleven...je zou van minder depressief worden!
dit was een prachtig, emotioneel moment. Yordan maakte meteen oogkontakt en toverde op zijn tandenloze mondje een prachtige glimlach...het hechtingsproces was begonnen...!
Het eerste Afrikaanse artsenconsult...
vanwege een bronchitis, oorontsteking en huiduitslag hebben we dit 2x moeten doen met Yordan. Voor Afrikaanse normen was onze zoon gezond, maar Belgische inzichten lijken dit toch anders te benaderen...gelukkig maar...! Inmiddels is Yordan aan het herstellen en staat hij onder controle van een Belgische adoptiekinderarts.
Yordan himself ...
een geweldig goedlachs ventje, leergierig, ontdekkend, lenig (ja,ja!), knuffelig, ongedwongen...kortom, hij is zoals hij is en zo mag hij blijven!
De kersverse ouders ...
die proberen halsstarrig hun slaapachterstand in te halen, maar komen er al snel achter dat het niet lukt:-) Ze zijn herstellend van maag- en darmklachten en proberen hun gewichtsverlies te compenseren door het nuttigen van de nodige glazen wijn en lekker eten.
Het meest aangrijpende moment ...
toen we met de taxi voor het weeshuis stopten, er een pasgeboren baby in een kartonnen doos vóór de ingang lag...hier zijn geen woorden voor...!
Het meest ontroerende moment ...
een kind aan het autoportier van onze taxi met de vliegen op zijn gezichtje, bedelend voor wat geld om eten te kopen ...
Het mooiste moment ...
de overdracht van Yordan in Toukoul aan ons...een onbetaalbaar geschenk...! We weten nu waar we het voor gedaan hebben...
Het mooiste compliment...
dit gebeurde minimaal 1 x per dag indien we met Yordan in Addis op pad gingen. Een citaat:
"Hi, is that your son?"
"Yes, he's mine, I'm his mother.
"But he's black!"
"I know."
"But you're white."
"I know that too."
"He's a lucky guy!"
Parkeerwachters, hotelpersoneel, douane, winkelpersoneel, bediening in het restaurant... we werden constant aangesproken en heel positief benaderd. Toch mooi om te weten dat de Afrikaanse bevolking liever ziet dat een kind naar Europa gaat om een toekomst uit te bouwen, dan dat het in eigen land op straat beland.
De afrikaanse inborst...
is er eentje van optimisme en hartelijkheid, ondanks alle ellende... ik vermoed dat de depressiecijfers er ondanks alles toch nog lager liggen dan bij ons...wij kunnen er nog van leren!
De mooiste reakties in België...
...och madammeke, wat e schoneke...!
...pak hem maar goed in, het is hier zo koud en hij is zo bruin...!
Ik moet er erg aan wennen dat we van de ene dag op de andere publiekelijk bezit zijn geworden.
De sponsoring...
was en is broodnodig, dat hebben we met eigen ogen kunnen waarnemen en ervaren. Een druppel op een hete plaat, dat zeker, echter...achterover leunen en niets doen is de meest gemakkelijke weg...!
Dankbaar zijn we...
omdat we Yordan in een liefdevolle omgeving kunnen laten opgroeien en hem een toekomst mogen bieden in ons welvarend en materieel land.
Afrika zit in ons hart en dat zal altijd zo blijven...we worden er dagelijks aan herinnerd door Yordan en zullen zeer zeker terug gaan naar zijn roots.
Een groot respect hebben we voor al die Afrikanen die dagelijks moeten vechten voor een korreltje rijst of een stukje brood...probeer maar eens iedere dag bezig te zijn met overleven...je zou van minder depressief worden!
We zijn er klaar voor...
Alles is ingepakt, het is alleen nog de vraag hoe we dat allemaal in één auto gepropt krijgen?
Nog snel de allerlaatste foto's vóór vertrek en dan op naar Zaventem!
Nog snel de allerlaatste foto's vóór vertrek en dan op naar Zaventem!
donderdag 29 januari 2009
We zijn terug (met excuses)!
Hoi allen, wereld, enthousiastelingen,
We zijn inderdaad terug met zijn 3-en en beloven hierbij om op korte termijn een volledige update te verzorgen van onze belevenissen in Addis. Door internetproblemen ter plekke hebben we onze blog -belofte niet kunnen nakomen maar hier gaan we wat aan doen. De komende dagen moeten we echter nog de nodige medische nazorgen ondergaan waardoor jullie nog even geduld zullen moeten uitoefenen. Te melden is dat Yordan samen met mama en papa in België is geland maar dat een noodzakelijke medische controle enige roet in het prettige leven gegooid heeft.
Geniet alvast even mee van onze wel leuke momenten in Addis via de vertrouwde link: http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/
We zijn inderdaad terug met zijn 3-en en beloven hierbij om op korte termijn een volledige update te verzorgen van onze belevenissen in Addis. Door internetproblemen ter plekke hebben we onze blog -belofte niet kunnen nakomen maar hier gaan we wat aan doen. De komende dagen moeten we echter nog de nodige medische nazorgen ondergaan waardoor jullie nog even geduld zullen moeten uitoefenen. Te melden is dat Yordan samen met mama en papa in België is geland maar dat een noodzakelijke medische controle enige roet in het prettige leven gegooid heeft.
Geniet alvast even mee van onze wel leuke momenten in Addis via de vertrouwde link: http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/
maandag 12 januari 2009
Sponsorloop
Hoi Allen,
Intussen begint het geld wat mijn mama bij elkaar gelopen heeft binnen te stromen. Nooit had ik gedacht dat naast een enorme hoeveelheid mee te nemen kinderkleding voor Toukoul ook nog eens .... +1250 euro aan giften zouden binnenstromen. Hievoor reeds mijn welgemeende dank. Daktarin zalf, perdolan, paracetamol, melkpoeder, scharen, thermometers en stethoscopen om mee te nemen zijn al besteld. Nu nog een plekje in de overvolle koffers vinden! In ieder geval kan ik mijn vriendjes in Toukoul met een gerust gemoed achter laten.
Alvast een speciale vermelding op mijn blog aan mijn 2 grote vrienden in Kesselt. Hun gebaar d.m.v. een leuke kaart en een flinke financiële sponsoring van hun eigen spaargeld heeft mij diep ontroerd. Ruben en Maarten: bedankt! Voor meer info klik hier
Intussen begint het geld wat mijn mama bij elkaar gelopen heeft binnen te stromen. Nooit had ik gedacht dat naast een enorme hoeveelheid mee te nemen kinderkleding voor Toukoul ook nog eens .... +1250 euro aan giften zouden binnenstromen. Hievoor reeds mijn welgemeende dank. Daktarin zalf, perdolan, paracetamol, melkpoeder, scharen, thermometers en stethoscopen om mee te nemen zijn al besteld. Nu nog een plekje in de overvolle koffers vinden! In ieder geval kan ik mijn vriendjes in Toukoul met een gerust gemoed achter laten.
Alvast een speciale vermelding op mijn blog aan mijn 2 grote vrienden in Kesselt. Hun gebaar d.m.v. een leuke kaart en een flinke financiële sponsoring van hun eigen spaargeld heeft mij diep ontroerd. Ruben en Maarten: bedankt! Voor meer info klik hier
zaterdag 10 januari 2009
Fasten your Seat belts!
Hallo allen,
Bij deze de vluchtgegevens:
woensdag 21 jan 20hr05 opstijgen Zaventem (vlucht 8157)
22hr40 Frankfurt (tussenlanding)
donderdag 22 jan 07hr45 landen Addis Ababa
woensdag 28 jan 23hr55 vertrek Addis Ababa (vlucht 8154)
donderdag 29 jan 06hr45 Paris (tussenlanding)
07hr55 aankomst Zaventem
Bij deze de vluchtgegevens:
woensdag 21 jan 20hr05 opstijgen Zaventem (vlucht 8157)
22hr40 Frankfurt (tussenlanding)
donderdag 22 jan 07hr45 landen Addis Ababa
woensdag 28 jan 23hr55 vertrek Addis Ababa (vlucht 8154)
donderdag 29 jan 06hr45 Paris (tussenlanding)
07hr55 aankomst Zaventem
dinsdag 30 december 2008
De laatste foto .... voor de afreis
Hallo wereld,
Dit is mijn laatste foto vanuit Addis. Ik heb gehoord dat Sylvia en J-P mij op 20 januari of 2 februari 2009 zullen komen ophalen.
Ik kijk ernaar uit om jullie te ontmoeten.
Groeten uit Ethiopië
Yordan
Dit is mijn laatste foto vanuit Addis. Ik heb gehoord dat Sylvia en J-P mij op 20 januari of 2 februari 2009 zullen komen ophalen.
Ik kijk ernaar uit om jullie te ontmoeten.
Groeten uit Ethiopië
Yordan
zaterdag 27 december 2008
Run For Toukoul
Vandaag heeft mijn mama een 1/2 marathon gelopen in Meersen om geld in te zamelen voor mijn vriendjes die achterblijven in Toukoul.
Met het ingezamelde geld -dank aan de vele enthousiaste sponsors- zal zij vooral medische hulpmiddelen kopen voor het opvangtehuis in Toukoul .
Een kleine fotoimpressie is hier te vinden. Met speciale dank aan Paul, Hans, Benny, Marion& Louk en Lindeke.
Meer foto's over de SM-loop2008 zijn hier te vinden.
Met het ingezamelde geld -dank aan de vele enthousiaste sponsors- zal zij vooral medische hulpmiddelen kopen voor het opvangtehuis in Toukoul .
Een kleine fotoimpressie is hier te vinden. Met speciale dank aan Paul, Hans, Benny, Marion& Louk en Lindeke.
Meer foto's over de SM-loop2008 zijn hier te vinden.
dinsdag 23 december 2008
Laatste MEET-gegevens
Hallo wereld,
Begin december ben ik gemeten en heb ik de lengte van 66cm bereikt.
Verder te melden dat ik uitzie naar mijn aankomst in Kesselt en ongeduldig zit af te tellen naar de komst van mijn fiere ouders.
26 Januari 2009 komt nu wel erg dichtbij.
Groeten !
Yordan
Begin december ben ik gemeten en heb ik de lengte van 66cm bereikt.
Verder te melden dat ik uitzie naar mijn aankomst in Kesselt en ongeduldig zit af te tellen naar de komst van mijn fiere ouders.
26 Januari 2009 komt nu wel erg dichtbij.
Groeten !
Yordan
donderdag 18 december 2008
26 januari 2008
Eindelijk hebben we een vermoedelijke afreisdatum. Afgelopen dinsdag kennisgemaakt met de leuke groep mensen (5 koppels) die ons waarschijnlijk zullen vergezellen om onze Yordan af te halen in Toukoul.
Verblijfadres is bekend. Nu nog langs Binnenlandse Zaken en Visum aanvraag indienen. Tickets bestellen en wachten, wachten, ... nog 38 xx slapen ..... .
Ah ja, voor de liefhebbers: mijn foto's staan nog steeds op
http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/Yordan#
Verblijfadres is bekend. Nu nog langs Binnenlandse Zaken en Visum aanvraag indienen. Tickets bestellen en wachten, wachten, ... nog 38 xx slapen ..... .
Ah ja, voor de liefhebbers: mijn foto's staan nog steeds op
http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/Yordan#
zondag 14 december 2008
Reisvoorbereiding en Spanning
Aftellen ... wat duurt dat lang.
Morgen mogen we op bezoek bij Jebse (zie http://www.bloggen.be/tomenlore/) om info over de reis naar Toukoul uit te wisselen.
Spannend, spannender, te gespannen.
Dinsdag weten we meer over vertrek- en afreisdatum.
Kamertje is intussen alweer wat aangekleed. In die mate zelfs dat er een kast teruggestuurd gaat worden :-)
Morgen mogen we op bezoek bij Jebse (zie http://www.bloggen.be/tomenlore/) om info over de reis naar Toukoul uit te wisselen.
Spannend, spannender, te gespannen.
Dinsdag weten we meer over vertrek- en afreisdatum.
Kamertje is intussen alweer wat aangekleed. In die mate zelfs dat er een kast teruggestuurd gaat worden :-)
zaterdag 13 december 2008
Wat gaat het snel .... ineens ??? ! ! !
Gisteren een telefoontje van FIAC op de voicemail. Reisvoorbereiding gaat door komende dinsdag 16 december om 14hr in Geel.
Iedereen blij,
iedereen verheugd,
iedereen stelt vragen,
iedereen hartstikke enthousiast en tergelijkertijd ook meteen met vragen: Waarom zo snel? Wat is er aan de hand?
Oma Bolder hoopt zelfs stiekem al op een kerstekindje ! !
Iedereen blij,
iedereen verheugd,
iedereen stelt vragen,
iedereen hartstikke enthousiast en tergelijkertijd ook meteen met vragen: Waarom zo snel? Wat is er aan de hand?
Oma Bolder hoopt zelfs stiekem al op een kerstekindje ! !
donderdag 11 december 2008
IK MAG KOMEN
Eindelijk het verlossend signaaltje van de FIAC. De rechter heeft positief geadviseerd waardoor het nu zeker is dat ik naar België mag komen. Dat ik blij ben hiervoor is te zien op :
http://picasaweb.google.nl/YordanBeusen/Yordan2?feat=email#
Eind januari vliegen mijn mama en papa naar addis om mij op te pikken. België, Limburg, Kesselt: Yordan is coming ! ! !
http://picasaweb.google.nl/YordanBeusen/Yordan2?feat=email#
Eind januari vliegen mijn mama en papa naar addis om mij op te pikken. België, Limburg, Kesselt: Yordan is coming ! ! !
woensdag 10 december 2008
een mijlpaal: 9 december 2008
Vandaag is mijn dossier voor de rechtbank in Addis verschenen. Best beangstigend om nu te realiseren dat mijn toekomst wordt bepaald door deze rechter. Ik hoop dat hij het dossier van mijn trotse mama en fiere papa heeft gelezen zodat zij mij snel mogen komen halen.
Om hun alvast gelukkig te maken, hebik er wel voor gezorgd dat er deze ochtend een nieuwe foto van mijn in hun brievenbus lag. Zie hiervoor op mijn fotosite
Om hun alvast gelukkig te maken, hebik er wel voor gezorgd dat er deze ochtend een nieuwe foto van mijn in hun brievenbus lag. Zie hiervoor op mijn fotosite
zaterdag 22 november 2008
Hebbes! ! ! ! Onze rechtbank datum
onverwacht maar toch nog niet snel genoeg :-) We hebben een rechtbankdatum. Wederom een mijlpaal genomen.
Onze Sint dit jaar komt niet op 6 maar wel op 9 december 2009. Iedereen apetrots en ongeduldig. Niet in het minst mijn 2 hele speciale ooms waar ik nu al trots op ben.
Dat heb ik toch almaar voor op de rest van de hele wereld: 2 speciale ooms die speciaal fier zijn op hun speciale petekind.
Dit betekent dat mijn ouders vanaf 9 december 2008, na een positieve rechtbankdatum, mogen beginnen te hopen op een afreisdatum ..... begin 2009.
Onze Sint dit jaar komt niet op 6 maar wel op 9 december 2009. Iedereen apetrots en ongeduldig. Niet in het minst mijn 2 hele speciale ooms waar ik nu al trots op ben.
Dat heb ik toch almaar voor op de rest van de hele wereld: 2 speciale ooms die speciaal fier zijn op hun speciale petekind.
Dit betekent dat mijn ouders vanaf 9 december 2008, na een positieve rechtbankdatum, mogen beginnen te hopen op een afreisdatum ..... begin 2009.
donderdag 20 november 2008
zaterdag 1 november 2008
eerste week van november
De datum voor het afreizen nadert. Alhoewel we deze nog niet officieel weten, zullen we naar alle waarschijnlijkheid in jnauari 2009 afreizen. Spannend om af te tellen ... .
Intussen worden we overdonderd met kaartjes, felicitaties, gelukwensen, enthousiaste reacties .... .
maandag 27 oktober 2008
K i K
Kamer is Klaar.
Vandaag hebben de leuke schilders Corny en Chris mijn kamer geverfd in kesselt. Helemaal netjes met een leuk rood accentje (wat mijn lieve oom uit boorsem niet graag zal hebben).
Vandaag hebben de leuke schilders Corny en Chris mijn kamer geverfd in kesselt. Helemaal netjes met een leuk rood accentje (wat mijn lieve oom uit boorsem niet graag zal hebben).
zondag 19 oktober 2008
Yordan's geboortestad
Vandaag in het dossier gelezen dat Yordan geboren is in Harrar. Meer info over Harrar:
The most pleasant city to visit in Ethiopia is Harar. Bahir Dar and Melee are both very nice, and most places have their charm, but in my humble opinion Harar is the best. It has a wonderful history, lots to see, a pleasant climate, attractive countryside surroundings, and is relatively hassle free. There is an undefinable atmosphere about the place. The women are carefully and colorfully garbed. The architecture, including many government buildings, use the characteristic Harar style of medieval Moorish castles. It's nice. The first place to see is the old town inside the walls. There are a couple of guides, one of whom will materialize at your elbow within moments of your walking into the old town (if you're a fearing!). My favorite guide is a cheerful baseball cap wearing Adder (native of Harar). For whatever price you want, which means 50 birr per person he will walk you through old Harare on a customized tour. Tell him how long you've got and he'll give you a tour to fit. I think I've done Abdu's Harar tour 5 times (and the other guide once). Every time I go to Harar with someone new for myself on the tour. The tours range from a hurried 40 minutes to a leisurely 3 hours. Above photo by Karen Hoffman is of Rimbaud House in Harrar.
Within Harar are a bustling 33,000 or so Hararis or Adaris (other groups don't live within the walls) in a square km or two. Despite the numbers, most streets aren't crowded and it is quite relaxed. Just wandering through the narrow pathways bracketed by high whitewashed walls is worth the visit. The special sites in Harar are the House of Arthur Rimbaud, the French poet and arms dealer, the ancient mosque of Abul Bakir, and the gates of the city. There is unfortunately dilapidated mansion in which the Emperor Haile Selassie grew up as well.
The most pleasant city to visit in Ethiopia is Harar. Bahir Dar and Melee are both very nice, and most places have their charm, but in my humble opinion Harar is the best. It has a wonderful history, lots to see, a pleasant climate, attractive countryside surroundings, and is relatively hassle free. There is an undefinable atmosphere about the place. The women are carefully and colorfully garbed. The architecture, including many government buildings, use the characteristic Harar style of medieval Moorish castles. It's nice. The first place to see is the old town inside the walls. There are a couple of guides, one of whom will materialize at your elbow within moments of your walking into the old town (if you're a fearing!). My favorite guide is a cheerful baseball cap wearing Adder (native of Harar). For whatever price you want, which means 50 birr per person he will walk you through old Harare on a customized tour. Tell him how long you've got and he'll give you a tour to fit. I think I've done Abdu's Harar tour 5 times (and the other guide once). Every time I go to Harar with someone new for myself on the tour. The tours range from a hurried 40 minutes to a leisurely 3 hours. Above photo by Karen Hoffman is of Rimbaud House in Harrar.
Within Harar are a bustling 33,000 or so Hararis or Adaris (other groups don't live within the walls) in a square km or two. Despite the numbers, most streets aren't crowded and it is quite relaxed. Just wandering through the narrow pathways bracketed by high whitewashed walls is worth the visit. The special sites in Harar are the House of Arthur Rimbaud, the French poet and arms dealer, the ancient mosque of Abul Bakir, and the gates of the city. There is unfortunately dilapidated mansion in which the Emperor Haile Selassie grew up as well.
woensdag 15 oktober 2008
10 Oktober 2008
Mijn fiere ouders hebben te horen gekregen dat Yordan hun flinke zoon mag worden. Mijn eerste kennismakingsfoto's staan op http://picasaweb.google.be/YordanBeusen/Yordan#
Abonneren op:
Posts (Atom)